เป็นที่กล่าวขวัญกันไปทั้งเมือง ได้เป็นถึงพราชายาสี่ที่ใครต่อใครล้วนต้องที่อิจฉาแม้ว่าคำพูดจะสั้นกราชับ แต่เนื้อหาที่นางต้องการสื่อสารออกมานั้น นางยังพูดแบบใส่อารมณ์ร่วม ทั้งยังใช้เสียงเสมือนมีเครื่องหมายสัญลักษณ์กำกับคำพูด ใส่เข้าไปได้อย่างถึงรสชาติเลยทีเดียวในตอนท้ายแล้ว ยังมีการเพิ่มอีกประโยค“มาตอนนี้ หลานจิ่นเอ๋อต่างหากที่เป็นแก้วตาดวงใจตัวจริง เป็นดั่งอัญมณีในฝ่ามือของหลานเฉินมู่ อีกทั้งยังต้องประคบประหงมไว้ในฝ่ามือ เพราะกลัวจะแตกหักเสียหาย จะอมเก็บไว้ในปาก ก็ยังกลัวจะละลายขนาดนั้นเลยเชียวล่ะ”คำพูดเหล่านี้ ได้เข้าไปแตะสัมผัสเข้าที่จุดสะเทือนอารมณ์ ในส่วนที่ลึกที่สุดของหลานชิวหยุนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว“เป็นไปไม่ได้ ! เจ้าพูดจาเหลวไหล มีเพียงข้าเท่านั้นที่ใช่ มีเพียงข้าเท่านั้นที่เป็นลูกของเมียหลวง มีเพียงข้าคนเดียวที่เป็นอัญมณีในฝ่ามือ!”653
สีหน้าของหลานชิวหยุน ค่อยๆซีดขาวลงเรื่อยๆ นํ้าเสียงก็แทบจะเป็นคำรามอยู่แล้วนางรับไม่ได้ ที่พ่อซึ่งครั้งหนึ่งเคยรักตนมากที่สุด มาตอนนี้กลับทอดทิ้งนาง และหันไปรักลูกที่เกิดจากเมียน้อยชั้นตํ่าคนหนึ่งแทนแต่ว่านางเอง กลับไม่เคยเข้าใจพ่อของนาง หลานเฉินมู่ คนนั้นเลยแม้แต่น้อยผู้ชายที่เห็นแก่ตัวและโหดเหี้ยม ผู้ชายที่เอาแต่คิดถึงผลประโยชน์ของตัวเองคนนั้นณ เวลานั้นเอง!หลานเยาเยาหัวเราะเบาๆ ถอนหายใจพลางส่ายหัว“จุ๊ จุ๊! น่าเสียดายใบหน้าราวบุปผาหยกสลักนี้ขอ
