เชื่อเลยสักนิดว่า หลานชิวหยุนจะรู้เรื่องอะไรมาจริงๆหลังจากหลานชิวหยุนได้ยินเข้า นางก็โต้กลับทันทีนางเบิกตากว้าง จ้องมองอย่างดุร้ายพลางพูดขึ้นว่า:“ใครบอกว่าข้าไม่รู้ ? แน่นอนว่าข้ารู้ ถึงแม้ตอนนั้นข้าจะยังเด็ก แต่เรื่องนั้น เรื่องนั้นข้าได้เห็นมันด้วยตาของตัวเอง ตลอดชีวิตนี้ข้าจดจำมันได้ไม่มีวันลืมเด็ดขาดพวกนางได้ช่วยข้าและท่านแม่ สะสางเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่งเลยเชียวล่ะ!656
ถึงแม้ว่าขั้นตอนจะโหดร้ายไปสักหน่อย แต่ตอนจบกลับนับได้ว่าดีทีเดียวเชียวล่ะฮะ ๆ ๆ … ”ทันทีที่นึกถึงเรื่องนั้น เมื่อหลายปีก่อนขึ้นมาได้ หลานชิวหยุนก็หัวเราะออกมาอย่างสาแก่ใจคนบางคนเมื่อโหดร้ายอำมหิตขึ้นมา กระทั่งแม่ของตนก็ยังต้องกลัวด้วยซํ้า หากไม่ใช่เป็นเพราะนางเตือนท่านแม่ล่ะก็ บางทีท่านแม่ของนางก็อาจคิดกลวิธีในการยิงหินก้อนเดียว ฆ่านกได้ถึงสองตัวไม่ออกเลยก็เป็นได้“โอ้! เรื่องอะไรกัน ที่ทำให้เจ้ามีความสุขได้ถึงเพียงนี้น่ะ? คงไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับการที่แม่ลูกคู่นั้น ถูกส่งไปยังหมู่บ้านชนบทอันห่างไกลหรอกนะ?”หลานเยาเยามีลางสังหรณ์บางอย่างเรื่องที่หลานชิวหยุนไปเห็นเข้า จะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับท่านแม่ของนางเป็นแน่ความจริงอยู่ตรงหน้านี้แล้ว.. …“ใช่! ใช่ ใช่ ใช่! … มันเกี่ยวกับนังผู้หญิงชั้นตํ่าคู่นั้นแหล่ะ อย่ามองว่าพวกนางผอมแห้งอ่อนแอและไร้ความสามารถล่ะ เปลือกนอกทำเป็นฉาบหุ้มเนื้อหนังว่าเป็นคนดี แต่ในท้องพวกนางน
