เหตุใดผู้ดูแลโจ๋ ถึงยอมให้เขาเข้ามาได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง……เขาผู้นั้นกลับมาแล้ว“เป็นเจ้านี่เอง…..”ผู้ต้อนรับประจำเรือกำลังจะยกมือขึ้นคารวะ ก็มีอันถูกโบกมือขัดจังหวะไปเสียก่อน“ชู่! อย่าพูดออกมาสิ ไปหาอะไรมาให้ข้ากินก่อน” ในที่สุดก็เก็บกู้สมอง ดึงเอาสติกลับมาได้เสียที“เช่นนั้น ท่านเจ้าของเรือ ..,,. ”“เขารู้ว่าข้าจะมา ข้าจะรอระหว่างกินแล้วกัน” นางเอ่ยตอบ อันที่จริง นางก็เบื่อที่จะอ่านหนังสือแล้วเหมือนกันแม้ว่าผู้ต้อนรับประจำเรือจะยังคงมีข้อสงสัยอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเพียงหันหลังกลับและเดินออกไปแน่นอนว่า!643
สิ่งแรกที่เขาทำ ไม่ใช่การไปนำอาหารโอชารสใดๆมา แต่เป็นการไปรายงานต่อเจ้าของเรือต่างหากเวลาผ่านไปไม่นานหานแสในชุดเสื้อคลุมสีม่วงเข้มค่อยๆ เดินเข้ามาเชื่องช้า ในมือถือจานขนมจานหนึ่งไว้ ทันทีที่เข้ามาก็เห็นหลานเยาเยา นั่งอ่านหนังสืออยู่บนที่นั่งของเขา ทั้งยังดูเหมือนจะอ่านอย่างเพลิดเพลินออกรสไม่น้อยเลยด้วยเขาเลิกคิ้วขึ้น เดินสองสามก้าวเข้าไปที่โต๊ะ แล้ววางขนมลงไปฝ่ายหลานเยาเยา ก็ไม่ได้มีความเกรงใจใดๆแม้แต่น้อยนิดทันทีที่ได้กลิ่นขนมหอมกรุ่น นางก็ยื่นมือออกไป หยิบเอาขนมเข้าปากไปตรงๆ“ รสชาติไม่เลว เอามาจากไหนหรือ?”“ ไปหยิบของคนอื่นมาก็แค่นั้นเอง!”เมื่อได้ยินคำพูดนั้น!หลานเยาเยาชะงักจากการกินขนมไปชั่วครู่ เคลื่อนย้ายสายตาจากหนังสือไปยังผู้มาเยือนทันทีห
