ลังจากที่ได้เห็นหานแสนางก็รีบยกยิ้มตามระดับมาตรฐานทันที เห็นลูกน้องของเขาสองสามคนที่ตามมาข้างหลัง ต่างก็พากันจ้องมองนางด้วยความตื่นตะลึงสีหน้าเหมือนคนได้เห็นผีกลางวันแสกๆอย่างไรอย่างนั้น!ฉับพลันนั้น หลานเยาเยาก็เข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้ว644
ดังนั้น นางจึงลุกขึ้นยืนอย่างไม่รีบร้อนนัก ใครจะรู้ว่า นางเพิ่งกำลังหยัดกายลุกขึ้น ไหล่ของนางก็พลันหนักอึ้ง มือใหญ่เรียวยาวข้างหนึ่ง วางลงบนไหล่ของนางออกแรงกดหนักๆ เพื่อไม่ให้นางลุกขึ้น“ ทำไม ตอนนี้เห็นข้าเป็นคนนอกแล้ว?” นํ้าเสียงทรงเสน่ห์แฝงความร้ายกาจในทีดังขึ้นอย่างเย็นชา“ใช่เสียที่ไหนกัน ข้าแค่ไม่อยากให้เจ้าเสียหน้าต่อหน้าลูกน้องก็เท่านั้นเอง” ที่สำคัญที่สุดคือ ไม่อยากสร้างหัวข้อซุบซิบ ให้ชาวบ้านเอาไปลือกันในที่สาธารณะถึงอย่างไรเสีย ที่นั่งนี้นางก็เคยนั่งมาก่อนล่ะนะหานแสก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเช่นกันเพียงแต่!ต่อหน้าลูกน้อง นางก็ยังต้องเคารพเขาสักหน่อยไม่ใช่หรอกหรือ?ใครจะรู้······“ ดูเหมือนว่า เจ้าเองก็ยังใส่ใจข้าอยู่ ไม่เสียแรงที่ข้ารักใคร่เอ็นดูเจ้าตลอดมา”หน่านิ๊!?รักใคร่เอ็นดู!?นี่มันคืออะไร กับอะไรแล้วล่ะนี่!?หานแสไปกินยาอะไรผิดมาเปล่าเนี่ย!?ขณะที่นางกำลังคิดอยู่ว่าจะพูดอะไรดี ก็เห็นหานแสปรายตามองลูกน้องที่อยู่ข้างหลัง สั่งการออกไปด้วยนํ้าเสียงเย็นชาว่า: “ลงไป!”645
“ขอรับ!”ภายใต้สายตาที่จับจ้องบีบคั้นของหานแส บรรดาลูกน้อง ก็ถอยออกไปจนเหมือนหนีต
