ละจากไปตัวล็อกบนประตูดูเก่ามาก ทั้งยังเป็นจุดกระดำกระด่าง แต่เมื่อใช้มือลูบดูกลับไม่มีสนิมประมาณว่าน่าจะมีการเปิดออก และปิดล็อกบ่อยๆอย่างนั้นมากกว่าในที่สุดแล้ว!หลานเยาเยาใช้กุญแจปลดล็อกออก เดิมทีคิดว่า ข้างในก็คงเป็นแค่ห้องธรรมดาเท่านั้น กลับคาดไม่ถึงว่ามันจะเป็นกรงที่มืดทึบน่ากลัวห้องหนึ่งเนื่องจากไม่มีแสงไฟ ในห้องจึงดูมืดมิดอย่างยิ่ง647
หลังจากเปิดประตูเมื่อแสงจากนอกห้องส่องเข้าไป จึงทำให้พอมองเห็นสิ่งของที่อยู่ข้างในได้อย่างเลือนรางภายในห้องมีกรงเหล็กทรงกลมขนาดใหญ่ ในกรงมีเตียงไม้เรียบง่ายหลังหนึ่ง มีหญิงสาวที่ดูมอมแมม สกปรกรุงรังอย่างยิ่งนอนอยู่บนเตียงนั้นเมื่อประตูเปิดออก หญิงสาวที่อยู่ในกรงเหล็กก็ขดตัว แล้วค่อยๆชันกายลุกขึ้นมาช้าๆ“ ถึงเวลากินข้าวแล้วหรือ?”เสียงของนางเล็กๆแผ่วเบา ทั้งยังสั่นระริก เหมือนกับว่านางกำลังกลัวเมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่น่าสมเพชเวทนาของนาง หลานเยาเยา กลับไม่รู้สึกเกิดความสะเทือนอารมณ์สะท้อนใจใดๆเลยแค่รู้สึกว่าทำความชั่วร้ายอะไรไว้ ก็สมควรได้รับผลกรรมตอบแทนก็เท่านั้น!ในความเป็นจริงแล้ว!หลานชิวหยุนนั้น ทั้งกลั่นแกล้งดูถูกเจ้าของร่างเดิมมาตั้งแต่ยังเด็ก แต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยมองว่านางเป็นคนด้วยซํ้า เมื่อเติบโตขึ้นมา เป็นเพราะความอิจฉา ความเกลียดชัง และยิ่งไปกว่านั้นเพราะนางชอบองค์ชายรัชทายาท เย่หลีเฉินดังนั้นจึงทำทุกวิถีทาง เพื่อแย่งคู่หมั้นของเจ้าของร่างเดิม
