แต่อย่างไรก็ตามในเรือแห่งความสิ้นหวัง ไม่มีคำว่ายอมแพ้สองคำนี้แต่ชายร่างใหญ่ให้ตาย ก็ไม่ยอมประลองต่อรอบสามแล้วเขาเลือกร้องขอความเมตตา: “ท่านวีรบุรุษ ละเว้นข้าเถอะ ข้ายอมแพ้แล้ว”“ ไม่ได้ !”ผู้โจ้เจิ้งที่รับผิดชอบมีนิสัยเฉียบขาดอย่างมากร้องขอความเมตตาไม่ได้ผล ชายร่างใหญ่จึงทำเสียงเล็กเสียงน้อย ออดอ้อนออเซาะฉอเลาะว่า:“เห็นแก่ความสวยน่ารักของคนเค้าหน่อยจิ พวกเราไม่ประลองกันแล้วเถอะนะ!ดีมั้ยอ่ะ พี่ชาย!”ดูมันทำ!ไม่ต้องพูดถึงผู้โจ้เจิ้ง คนดูที่อยู่รอบๆ ต่างก็ถูกความน่าคลื่นไส้นี้ โจมตีจนอ้วกแตกอ้วกแตนกันไปถ้วนหน้า“พี่ชายล่ะก้อ คนเค้าได้รับบาดเจ็บหนักขนาดนี้แล้วอ่ะ เจ้าดูตรงนี่สิ คนเค้าเจ้บเจ็บเลยอ่ะ! ขอแค่ตะเองเห็นด้วยให้เค้ายอมแพ้นะ หลังจากวันนี้ไปเค้าก็เป็นคนของตะเองแล้วไง จะปรนนิบัติรับใช้ตะเองทุกวันทุกคืนเลยนะฮ๊า!”หนุ่มลํ่าผู้มีกล้ามใหญ่ไปทั่วตัวรู้สึกมีความหวัง นํ้าเสียงของเขายิ่งออดอ้อนออเซาะมากขึ้น633
ผู้ชม: “แหว่ะ….. ”ผู้โจ้เจิ้งมองเขาด้วยสีหน้า ประหนึ่งว่าเจอผีก็ไม่ปาน ฝืนกัดฟันกลั้นใจไม่เข้าไปซัดเขาซักพลั๊วะ เอ่ยตอบตามหลักการ:“…ไม่ได้!”ทำตัวออดอ้อนออเซาะไม่ได้ผล ชายร่างใหญ่จึงแหกปากร้องไห้ดัง “แง้!…” ด้วยนํ้าเสียงระคายหูจนสุดจะทานทน“ ทนไม่ไหวแล้วโว้ย” ผู้โจ้เจิ้งกัดฟันยกกำปั้นขึ้น แล้วเหวี่ยงออกไปคนดูในห้องต่างก็ยกหมัดขึ้นพร้อมกัน. …เมื่อหลานเยาเยา และเย่แจ๋หยิ่ง เข้ามาในห้องกำล
