ยายามอย่างยิ่ง ที่จะสลัดภาพที่ปรากฏในสมองของตนออกไปในไม่ช้า นางก็กำหมัดแน่นขึ้นเรื่อยๆสุดท้ายแล้ว หลานเยาเยาก็ถอนหายใจอย่างเงียบๆ จากนั้นจึงหันกายเดินจากไปฉับพลันนั้นเอง โดยไม่คาดคิด……เสียงของเย่แจ๋หยิ่งกลับดังขึ้นด้านหลัง: “ไม่ต้องชดใช้ก็ได้ ไปที่ที่หนึ่งกับข้า”“ ไม่ไป!”นางปฏิเสธอย่างเด็ดขาดจะไปรู้ได้อย่างไรว่า เย่แจ๋หยิ่งจะพานางไปสถานที่บ้าบอคอแตกแบบไหน ทำเรื่องบ้าบอคอแตกอะไรกับนางบ้าง?สรุปสั้นๆคือใกล้ชิดกับเขาให้น้อยหน่อยจะดีกว่ามิฉะนั้น นางจะเอาแต่นึกถึงภาพที่นางไม่อยากหวนนึกถึงอยู่เสมอๆ“ข้าต้องการไปที่เรือแห่งความสิ้นหวัง!”หลังได้ยินคำพูดนี้!หลานเยาเยาหยุดชะงัก หันกลับมามองเขาด้วยสีหน้าแววตา ที่ไม่อาจบอกอารมณ์ได้แน่ชั
624
