“คิดไปคิดมา ในบรรดาตระกูลหลานเจ้านั้นเหมาะสมที่สุด อีกทั้งข้าเองก็ไม่รังเกียจเจ้า นอกจากเจ้า ข้าหาหญิงอื่นใดที่ข้ายินดีจะแต่งด้วยไม่ได้เลย ”ในนํ้าเสียงชั่วร้ายของหานแสมีแววจำใจ และก็เสน่ห์อยู่ด้วยหลานเยาเยายกยิ้มมุมปาก “นี่ท่านกำลังสารภาพรักหรือ”“สารภาพรัก”เขารู้สึกสงสัยเล็กน้อย“ก็คือว่า ท่านชอบข้า จากนั้นก็เปิดเผยอย่างตรงไปตรงมาและจริงใจกับข้า”เพียงแต่ที่หานแสบอกว่าตระกูลหลานทั้งหมดหมายความว่าอย่างไร“อะแฮ่ม”หานแสไอเบาเบาหนึ่งครั้ง สายตาสั่นไหวเล็กน้อย กล่าวอย่างไม่เป็นธรรมชาติ“เพียงแต่กับเจ้า……ไม่รังเกียจเท่านั้น”“ก็ใช่ ท่านจะรังเกียจข้าได้อย่างไรกัน ข้ามีทั้งสติปัญญาและรูปโฉม ฝีมือการแพทย์ดีเยี่ยม กล้าพูดกล้าแสดงออก อีกทั้งวรยุทธ……ลํ้าเลิศ คนที่รังเกียจข้าก็มาจากความอิจฉาทั้งนั้นช่างเถอะ ไม่ยินยอมจะให้ยืมคนก็แล้วไปเถอะ เช่นนั้นแค่พบหน้ากันคงทำได้กระมัง”ขณะที่พูด ในใจหลานเยาเยาก็เกิดแผนหนึ่งขึ้นกะทันหันบางทีวิธีนี้อาจจะดีกว่าก็เป็นได้“อย่ามาลูกไม้ดีที่สุด”608
พอเห็นสายตานางที่มีแววบางอย่างพาดผ่าน หานแสรู้สึกว่านางต้องกำลังคิดแผนร้ายอยู่แน่ๆ“ท่านเจ้าของเรือโปรดวางใจ ท่านยังไม่รู้ตัวตนของข้าหรือ”“เพราะข้ารู้ตัวตนของเจ้า จึงได้เตือนเจ้า ทางที่ดีอย่าคิดจะลองจับคนไป”“……”หลานเยาเยารู้สึกอยากร้องไห้แต่ไม่มีนํ้าตานางเป็นคนเช่นนั้นหรือเดิมทีหานแสคิดว่าหลังจากนี้สามวัน จึงจะให้นางพบกับหลานช
