ิวหยุนท้ายที่สุด ภายใต้การหว่านล้อมของนาง หานแสจำใจต้องตอบตกลงให้พบกันในวันทีสองก่อนจากกันหลานเยาเยาถามหานแส “ตอนนี้ท่านชอบสวมชุดสีม่วงแล้วหรือ”เขาตอบว่า “สีแดงเหมาะกับเจ้ามากกว่า ”……ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ หลานเยาเยายังคงอยู่ที่ห้องอาหาร มองท้องฟ้าที่มืดสนิท กำลังคิดว่าจะกลับไปนอนที่ห้องแต่กลับนึกบางอย่างขึ้นได้กะทันหัน รีบเรียกจื่อซีมาถาม“ท่านอ๋องเลือกห้องไหน”609
“เรียนคุณหนู ท่านอ๋องไม่ได้เลือกห้องรับแขก แต่เป็น……ห้องนอน ”“อะไรนะ ห้อง ห้องนอน”หลานเยาเยาตะลึงนี่มันหากเป็นเรือนรับแขกห้องหนึ่ง เช่นนางนางคงตามใจเขา แต่เขากลับเลือกห้องนอน จะได้อย่างไรพูดจบนางก็ถลกแขนเสื้อขึ้น ยกท้าวก้าวออกไปนอกประตูทันที“คุณหนู คุณหนู ท่านไปที่ใด รอข้าด้วย ข้ายังพูดไม่จบ”แต่ว่า ไม่เห็นแม้แต่เงาคนแล้วจื่อซีวิ่งตามอย่างไม่คิดชีวิต แต่หลานเยาเยาก็วิ่งได้ว่องไวเหลือเกินตอนที่เขาวิ่งไปถึงห้องนอนที่ท่านอ๋องเลือก กลับพบว่าคุณหนูของตนไม่อยู่ เข้าใจในทันทีใช่แล้วคุณหนูไม่รู้ว่าอ๋องเย่เลือกที่ไหนเป็นห้องนอนฉะนั้น“คุณหนูนี่ท่านจะวิ่งไปที่ไหน”610
ไม่เพียงแต่วิ่งผิดทิศทาง แม้แต่ความคิดของหลานเยาเยาก็ผิดไปด้วย บัดนี้มายืนอยู่ที่หน้าประตูห้องนอนของตนด้วยอาการหอบหายใจก็ไม่รู้ว่าเพราะวิ่งเร็วเกินไป หรือเพราะว่าโกรธมากไป เสียงตํ่าของนางก็เปลี่ยนไปแล้ว“เย่แจ๋หยิ่ง เจ้าออกมานะ”ในความคิดของหลานเยาเยา จวนเทพธิดาคงมีเพี
