ยงหนึ่งห้องนอนเท่านั้น ห้องอื่นๆ นางไม่คุ้นเคยจริงๆ เย่แจ๋หยิ่งไม่เลือกห้องรับแขก แต่เป็นห้องนอนเห็นได้ชัดว่าเย่แจ๋หยิ่งนั้นอยากจะครอบครองห้องนอนของนาง แย่งจวนเทพธิดาของนางไปจากนั้นก็กวาดนางออกไป……“คุณหนู อ๋องเย่ไม่ได้นอนห้องเดียวกับท่าน ”คนที่ตอบนางเป็นจื่อเฟิงที่สีหน้าไร้ความรู้สึก“ไม่อยู่ที่นี่ แล้ว แล้วเขานอนที่ไหน”ถูกคำพูดที่แสนจะตรงไปตรงมาของจื่อเฟิงทำเอาตกใจ ที่สุดสติปัญญาก็คืนสู่สมองของหลานเยาเยา ถอยหลังไปหลายก้าวอย่างไม่รู้ตัวไม่คิดว่าจะชนเข้ากับกำแพงมนุษย์ กำแพงมนุษย์ยังมีกลิ่นหอมที่คล้ายจะคุ้นเคยอยู่บ้าง“ข้านอนห้องข้างๆ”นํ้าเสียงดึงดูและมีเสน่ห์ดังขึ้นข้างหู ทำเอานางตกใจจนตัวสั่นกะทันหัน611
นางรับรู้ได้ว่าริมฝีปากบางของเย่แจ๋หยิ่งอยู่ข้างหูของนาง ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดเหมือนจะสามารถติดต่อกันได้ ไม่นานก็ทำให้นางอุ่นร้อนไปทั้งร่าง“ห่างจากข้าให้ไกลหน่อย”หลานเยาเยาหรี่ตาลงแวบหนึ่ง นํ้าเสียงมีแววตํ่าลึกความรู้สึกแบบนี้เหมือนเคยรู้จัก……นางไม่ชอบ“หึ เทพธิดาคงลืมไปกระมัง”“อะไร”“เป็นท่านที่ใกล้เข้ามา”เย่แจ๋หยิ่งยืนนิ่งไม่ขยับ“เจ้า……”ไม่พูดไม่ได้ว่า ที่เย่แจ๋หยิ่งพูดนั้นเป็นเรื่องจริงช่วยไม่ได้ นางไม่ชอบถูกกลิ่นอายของเย่แจ๋หยิ่งห้อมล้อมเอาไว้ มันทำให้นางคิดถึงความทรงจำบางอย่างที่นางอยากจะลบทิ้งไปและแล้วหลานเยาเยาก็ถอยออกไปหลายก้าว เก็บท่าทีเย็นชาไว้ หมุนตัวกลับไปด้วยรอยยิ้มมีเสน่ห์“
