ดึกมาแล้ว ท่านอ๋องยังไม่พักผ่อน มาที่ห้องนอนของข้าทำไมกัน““หากข้าฟังไม่ผิด น่าจะเป็นเทพธิดาให้ข้าออกมา”เย่แจ๋หยิ่งสองมือไขว้หลัง มองนางอย่างสูงส่งเย่อหยิ่ง เหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้มและเปิดปากขึ้นอีกครั้ง612
“เทพธิดาคงไม่คิดว่าข้าจะอยู่ที่ห้องนอนของท่านหรอกนะ”ตอนนี้ หลานเยาเยายกมุมปากเจ้าบ้านี่ต้องจงใจแน่ๆ“หากเป็นเช่นนั้นจริง ท่านอ๋องก็รอชื่อเสียงป่นปี้เถอะ”พรุ่งนี้ ข่าวเรื่องอ๋องเย่เข้าอยู่ที่จวนนาง ตอนแพร่ออกไปแน่นอน อีกทั้งยังมีข่าวลือมากมาย หากยังมีเรื่องที่เย่แจ๋หยิ่งนอนห้องเดียวกับนางแพร่ออกไปอีก นอกจากฮ่องเต้อาจจะเป็นบ้า เย่แจ๋หยิ่งเองก็ชื่อเสียงป่นปี้เช่นกันพูดจบหลานเยาเยากระแอมเสียงเย็น ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มแม้แต่ตัวนางเองยังฟังไม่ออก นางพูดเล่น หรือพูดจริงกันแน่“ท่านอ๋องพักผ่อนเช้าหน่อยเถอะ”พูดจบก็ไม่สนว่าสีหน้าของเย่แจ๋หยิ่งจะเป็นอย่างไร นางเดินไปยังห้องนอนของตน“ปัง……”ประตูห้องนอนถูกผลักออกอย่างแรงแล้วก็ “ปัง”อีกเสียง ประตูห้องนอนถูกปิดลงอย่างแรง613
หลังจากประตูห้องนอนปิดลง หลานเยาเยาพิงอยู่ที่ประตูอย่างหมดสภาพ รอยยิ้มประจำตัวบนหน้าหายไปจนสิ้น จากนั้นก็ค่อยๆนั่งลง ม้วนตัวเองเป็นก้อน……เย่แจ๋หยิ่งที่ยืนอยู่ข้างนอก กลับคืนท่าทีเย็นชาเขามองไปที่ประตูห้องนอนอย่างนิ่งๆ กำหมัดไว้แน่นตอนที่นางหมุนตัวกลับห้อง เขามองเห็นความเกลียดชังในสายตานางนางเกลียดเขา……รุ่งเช้าของวันที่สอง“จิ๊บจิ๊บ
