จิ๊บ……”“จิ๊บจิ๊บจิ๊บ……”นกน้อยนอกหน้าต่างร้องอย่างมีความสุข รบกวนหลานเยาเยาที่กำลังนอนหลับอยู่เสียง“ปัง”ดังขึ้น รองเท้าปักลายดอกไม้สีแดงสดข้างหนึ่งลอยออกไปนอกหน้าต่างโดนยอดต้นไม้ ทำเอานกน้อยตกใจจนเกือบลืมไปว่าตัวเองบินได้ไม่มีเสียงรบกวนของนกแล้วหลานเยาเยายังคิดว่าตัวเองจะสามารถนอนเพื่อความงามได้อีกใครจะรู้กลิ่นอาหารเย้ายวน โชยมาจากนอกหน้าต่าง614
กลิ่นแล้วกลิ่นเล่า อีกทั้งกลิ่นอาหารยิ่งอยู่ก็ยิ่งเข้มข้นไก่ขอทาน……ปลานํ้าแดง……ขาหมูพะโล้……เป็นถึงนักกินมือฉมัง ความสามารถด้านการได้กลิ่นก็รู้ชื่ออาหารเป็นเรื่องที่นางฝึกฝนจนเป็นสุดยอดแล้วเดิมที่ท้องที่ยังไม่หัว ก็เริ่มร้อง“จ๊อกจ๊อก”ต่อต้านนาง“น้องเจ้าสิ เช้าขนาดนี้ กินดีขนาดนี้ทำไมกัน ”ตั้งแต่ตอนที่ได้กลิ่นอาหาร หลานเยาเยาก็รู้ว่าตนเองนอนไม่หลับแล้วนางรีบลุกจากเตียง ติดตามกลิ่นหอมมาจนถึงห้องนอนห้องข้างๆกลิ่นหอมของอาหารลอยมาจากข้างใน“ที่แท้ก็เป็นเขา”วางแผนจะเข้ามาอยู่ที่นี่ ก็เพื่อจะใช้อาหารหลอกล่อนางชินางไม่มีวันหลงกลและแล้วนางยกเท้าเดินไปยังห้องนอนชั่วคราวของเย่แจ๋หยิ่ง
615
