“เหตุใดพวกมันถึงยังขยับได้อีก?”เสียงอุทานตื่นตระหนกหลุดจากริมฝีปากของหญิงสาวชุดขาวภาพเบื้องหน้าชวนให้ขนหัวลุก มนุษย์มารเงาหลายตนที่ถูกนางใช้วิชาวายุฟันจนขาดสะบั้นเป็นสองท่อน บัดนี้ร่างที่ขาดวิ่นเหล่านั้นกลับยังคงตะเกียกตะกาย พุ่งกระโจนเข้าหานางอย่างบ้าคลั่งราวกับสัตว์ป่ากระหายเลือด“คมมีดวายุคลั่ง!”หญิงสาวขบกรามแน่น รีดเร้นพลังงานวายุขาวมหาศาลปะทุขึ้นรอบกาย ควบแน่นเป็นคมมีดสายลมสีขาวนับไม่ถ้วนกวาดฟันออกไปรอบทิศทางดุจพายุหมุนฉับ! ฉับ! ฉับ!ทุกที่ที่พายุคมมีดพาดผ่าน ร่างของมนุษย์มารเงาถูกหั่นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ปลิวว่อนไปในอากาศทว่า… ฝันร้ายยังไม่จบสิ้นชิ้นส่วนเนื้อที่ถูกตัดขาดเหล่านั้นกลับยังคงบิดเกร็งดุ๊กดิ๊ก และดูเหมือนจำนวนของพวกมันจะยิ่งทวีคูณมากขึ้นทุกครั้งที่ถูกตัดแบ่ง ราวกับฝูงปลิงอมตะที่ฆ่าไม่ตาย“พวกแกเป็นตัวบ้าอะไรกันเนี่ย?”ภาพของก้อนเนื้อสีดำที่ยังคงดิ้นพล่านและคืบคลานเข้ามาใกล้ ทำเอาใบหน้าของหญิงสาวซีดเผือดไร้สีเลือดนางบำเพ็ญเพียรมาจนป่านนี้ เพิ่งเคยประสบพบเจอสิ่งมีชีวิตวิปริตผิดมนุษย์เช่นนี้เป็นครั้งแรก“เคล็ดวิชาไห่อู… คลื่นคลั่งกลืนนภา!”ทันใดนั้น สุรเสียงเรียบเฉยสายหนึ่งก็ดังแทร
