ไม่หยุดว่า “รีบปกป้องฮ่องเต้ ปกป้องฮ่องเต้”หลานเยาเยามองงานเลี้ยงที่วุ่นวายด้วยสายตาเยือกเย็นสังเกตเห็นว่าโหลวเย่วที่อยู่ข้างกายไม่ขยับแม้แต่น้อย อดไม่ได้ที่จะหันไปมองนางปรากฏว่านางมองอาวุธลับบนมือของตนอย่างไม่เข้าใจ จากนั้นสายตาก็มีแววแห่งความหวาดกลัววาบผ่านไปจากนั้นก็ตะโกนร้องขึ้นว่า “ระวัง บนอาวุธลับมีพิษ”ไม่รู้ว่าเป็นฉากที่เกิดขึ้นมาแล้วตั้งกี่ปี กลับผุดขึ้นในหัวของนางอีกครั้งตอนนั้นมีอาวุธลับเช่นนี้แทงเข้าไปยังตัวของนาง จากนั้นชีวิตนางก็เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างไม่คาดฝันขึ้น จากองค์หญิงผู้สูงส่ง ถูกคนมากมายเคารพบูชาเพียงชั่วข้ามคืนกลับกลายเป็นสัตว์ประหลาดกระหายเลือดที่พบเจอแสงสว่างไม่ได้โหลวเย่วยื่นมือออกไปอยากจะช่วยตบให้อาวุธลับบนมือหลานเยาเยาร่วงหล่นไปยื่นมือออกไปได้เพียงครึ่งทางก็ต้องหดกลับไปอย่างเกรงกลัว ปากก็พึมพำกับตัวเองเอ่ยอย่างหวาดกลัวว่า“อาวุธลับมีพิษ อย่าเตะต้องมัน”เจอสถานการณ์เช่นนี้หลายเยาเยาอดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลง จากนั้นก็มองดูอาวุธลับบนมือ552
ที่จริงแล้วอาวุธลับนี้ไม่ได้มีพิษ แต่ทำไมโหลวเย่วกลับบอกว่ามีหรือว่าอาการไม่สบายของนางยังไม่หายดีหรือบางทีนางอาจจะเคยเห็นอาวุธลับชนิดนี้มาก่อนก็เลยจู่ๆนางก็ยื่นมือออกไปจับมือที่โบกไปมาไม่หยุดด้วยความกลัวของโหลวเย่ว มือวางอยู่ตรงตำแหน่งชีพจรของนางพอดี แค่หยุดอยู่ชั่วครู่เท่านั้น จากนั้นก็วางมือของนางลง“ฟู่……”นางค่อยๆผ่อนลมหายใ
