จอาการป่วยของโหลวเย่วนั้นหายแล้วคิดว่าคงเป็นอาวุธลับที่อยู่ในมือของตนทำให้นางหวนคิดถึงเรื่องน่ากลัวขึ้นมา“ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว อาวุธลับนี้ไม่มีพิษ”แต่ว่าอาการของโหลวเย่วยังคงตื่นเต้นอยู่ สายตาเอาแต่จ้องมองอยู่ที่อาวุธลับอันคมกริบ ปากยังคงพึมพำไม่หยุด“มีพิษ มันมีพิษ เจ้าอาจจะถูกพิษก็ได้ รีบไปหาเยาเยา นางถอนพิษให้เจ้าได้ นางเก่งมาก……”คำว่าเยาเยา พุ่งตรงเข้าที่กำลังภายในของหลานเยาเยา ทำให้นางรู้สึกตัวสั่นอย่างไม่รู้ตัว553
เยาเยานอกจากหานแสแล้ว นานแล้วที่ไม่มีคนเรียกนางว่าอย่างนี้จากนั้นนางค่อยๆถอนหายใจหนึ่งเฮือก เอ่ยขึ้นอย่างเย็นชาว่า“นางตายแล้ว หลานเยาเยาตายไปแล้ว”“และอาวุธลับนี้ก็ไม่มีพิษ พระราชธิดาจาวหยางควรมีสติสักนิด”เป็นไปตามคาดคำพูดไม่กี่คำที่นางพูดจบไป โหลวเย่วหยุดนิ่งไม่ไหวติง ตัวแข็งเหมือนท่อนไม้มองมาที่นาง จากนั้นก็มองไปรอบๆ เสียงวุ่นวายต่างๆค่อยๆชัดเจนขึ้นมา“เยาเยา……”โหลวเย่วประสานสายตากับนางอีกครั้ง ดวงตามีนํ้าตารื้นอยู่ เอ่ยเสียงอู้อี้ว่า “นางยังไม่ตาย นางยังมีชีวิตอยู่แน่……”“หึ”หลายเยาเยาเก็บอาการ หึเสียงเย็น รอยยิ้มหยาดเยิ้มปรากฏขึ้นบนหน้า“ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย”พูดจบ นางก็หันสายตามองไปยังฮ่องเต้ ในตามีแววเศร้าคนที่ทำให้คาดไม่ถึงมากที่สุดคือไทเฮาถึงแม้จะมีองครักษ์และสาวรับใช้คุ้มกันนางไว้อย่างแน่นหนา แต่นางกลับดูนิ่งสงบมาก มองไม่เห็นถึงความกลัวเลยแม้แต่น้อย554
