น่ารัก?น่ารักบ้านแกสิ!ทันทีที่หลานเยาเยาต้องการจะหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด กลับพบว่าหลังจากที่เย่แจ๋หยิ่งยิ้มบางๆ ก็ควบม้าไปทางสนามม้า“ความงามแบบไหนกัน? ตรงไหนที่ว่าน่ารัก? ก็เห็นอยู่ทนโท่ว่าเป็นคนสวยหยาดเยิ้มไหมล่ะ?”หลานเยาเยาบ่นพึมพำอยู่ไม่กี่คำ จากนั้นก็ตามไปจะชกใส่หลังเขาสักสองหมัดทว่า!เย่แจ๋หยิ่งเหมือนจะได้ยินสิ่งที่นางพูด จู่ๆก็หันหน้ากลับมา มองนางเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม คว้ากำปั้นของนางไว้ได้พอดี“……”ตอนที่พึมพัมอยู่ เสียงก็เบาปานนั้น เขาคงไม่ได้ยินหรอกมั้ง?แต่ว่า……รอยยิ้มเจ้ากรรม ก็บอกชัดแล้วว่าได้ยิน……ทุกๆคนที่เข้าร่วมการแข่งขันล่าสัตว์ ต่างกลับมาที่สนามม้า และกลับมานั่งที่เดิมของตนเองหลานเยาเยาเป็นคนสุดท้ายที่กลับมา540
งานเลี้ยงที่เดิมทีมีชีวิตชีวา จู่ๆก็เงียบลง สายตาของทุกคนต่างจับจ้องมาที่นางจากนั้นนางก็ทิ้งตัวลงบนซองลูกธนูด้านหลังแต่ละคนอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง!“เทพธิดา นี่มันยอดเยี่ยมเกินไปแล้วกระมัง! เหลือแค่สามดอกสุดท้ายเท่านั้นเอง”“เป็นประวัติการณ์! ดูเหยื่อที่กองเป็นภูเขานั่นสิ เดาว่าเหยื่อทั้งเขตล่าสัตว์คงจะถูกล่ามาหมดแล้วมั้งเนี่ย”“แต่ก็ไม่รู้ว่าอ๋องเย่จะเหลือลูกธนูอันแหลมคมไหมน่ะสิ?”ซึ่งในตอนที่อ๋องเย่กลับมา พวกเขาก็เห็นกันอยู่เต็มตา ไม่ต้องพูดไปถึงลูกธนูอันแหลมคมที่เหลืออยู่ เพราะแม้แต่ซองลูกธนูก็ไม่มีเช่นนั้น ก็ไม่มีผู้ใดรู้ได้ว่าเขาเหลือลูกธนูอันแหลมคมอยู่หรือไม
