ยความว่าไง?” นางขมวดคิ้วเล็กน้อย538
“หาได้มีสิ่งใดไม่ ข้าก็แค่รู้สิ่งว่าไอ้ลูกธนูอันแหลมคมนี่มันรกหูรกตา”เย่แจ๋หยิ่งเหาะลงมาจากนั้นก็สะบัดมือ เหวี่ยงลูกดอกอันแหลมคมที่เขาสกัดไว้กลับเข้าซองลูกธนูที่ด้านหลังของหลานเยาเยา“เจ้า……”ในตอนนี้หลานเยาเยากำหมัดแน่นก่อนที่นางจะพูดสิ่งใดออกมา เย่แจ๋หยิ่งก็พูดประโยคที่นางต้องเบิกตากว้าง“ขนาดท่านโมโหก็ยังน่ารักอยู่เลยนะเนี้ย”
539