งอยากจะให้สวนหยู่เดินอ้อมไป แล้วก็ไม่อยากเห็นสวนหยู่ที่จะไม่ขยับเมื่อได้ใกล้กับ เล่หกครานี้!เมื่อหลานเยาเยาเก็บเหยื่อทั้งสองตัวแล้ว ก็ไม่ได้รีบไปแต่อย่างใดแต่วางแผนที่จะไปล่าสัตว์กับเย่แจ๋หยิ่งแทนก็ไม่ได้มีเหตุอื่นใด แค่อยากจะดูสักหน่อย ว่าก่อนที่เวลาจะหมด เย่แจ๋หยิ่งจะใช้ลูกธนูอันแหลมคมหมดเมื่อใด?537
แต่สิ่งที่นางกังวลก็คือ……นางจะใช้ลูกธนูอันแหลมคมหมดไหมนี่สิแต่จากนั้น เมื่อพวกเขาเห็นเหยื่อในเวลาเดียวกัน เย่แจ๋หยิ่งก็ชิ่งยิงลูกธนูอันแหลมคมออกมาก่อนนาง ทำเอานางแอบกัดฟันกรอกอยู่นานไม่นานนัก!ลูกธนูอันแหลมคมสามดอกสุดท้ายของเย่แจ๋หยิ่งก็ยิงไปหมดแล้ว ส่วนซองลูกธนูด้านหลังนางยังคงเหลือลูกธนูอันแหลมคมอีกสามดอกในเพลานี้ หลานเยาเยาที่เห็นเหยื่อกำลังวิ่งหนีนางไม่บอกไม่กล่าว ทันทีที่ตรึงลูกธนูอันแหลมคม ก็ยิงไปยังเหยื่อสองตัวนั้นที่กำลังวิ่งหนีขณะที่ลูกธนูอันแหลมคมกำลังจะเผด็จศึก เสียงระฆังก็ดังสนั่นในทันใดเสียงระฆังนี้เป็นเสียงของการจบการแข่งขันอย่างไรก็ตามลูกธนูอันแหลมคมก็ถูกยิงออกไปก่อนที่เสียงระฆังจะดังขึ้นถึงแม้ลูกธนูดอกหนึ่งนี้จะยิงโดนเหยื่อ แต่ก็ไม่สามารถนับเป็นคะแนนได้ดังนั้น นางจึงเหลือลูกธนูอยู่สามดอกสุดท้ายนางแพ้แล้ว………แต่สิ่งที่นางคิดไม่ถึงคือ ลูกธนูอันแหลมคมที่ยิงออกไปก็คือยิงออกไปแล้ว เย่แจ๋หยิ่งใช้อำนาจที่ไร้คุณธรรมขึ้นไปคว้าลูกธนูอันแหลมคมของนางกลางอากาศ“อ๋องเย่ ที่เจ้าทำนี่หมา
