ทันทีที่หยิบน่องไก่ออกมา นางก็เห็นว่ามีข้าหลวงกำลังเดินมาทางศาลานี้ผ่านผ้าโปร่งแสงอับจนหนทาง นางจำเป็นต้องหลบอีกจนได้หากกินบนพื้นไม่ได้ งั้นนางขึ้นไปแอบกินอยู่บนต้นไม้ก็คงจะมิมีผู้ใดเห็นได้แล้วกระมัง?และแล้ว!เมื่อนางเหาะขึ้นไปบนต้นไม้ ก็เห็นองครักษ์คุ้มกันยืนซ่อนตัวอยู่ในความมืดหลานเยาเยาอึดอัดใจ: “ท่านผู้นี้เลือกที่ได้ดีเสียจริง”เมื่อพูดจบก็หลบหลีกไปองครักษ์ที่ยืนคุ้มกันอยู่ในความมืด: “……”เปลี่ยนสถานที่มาแล้วตั้งหลายที่ หลานเยาเยาก็พบปัญหาอย่างหนึ่งว่า วันนี้ไม่เหมาะแก่การกินไม่หน่า เดินมาไกลโขแล้วนะ ในทันทีที่หลบเข้ามาในพงหญ้า ก็เห็นชายชั่วช้าสามานย์กว่า 20 คนกำลังเปลี่ยนชุดรัตติกาลกันอยู่ตรงนั้นซวยขนาดนี้คงเป็นใครไปไม่ได้อีกแล้ว!พวกเขาหันมองตากันปริบๆ เดาว่าคงจะรู้จักนาง ถึงได้มิมีใครทำสิ่งใด“พวกเจ้าเปลี่ยนอยู่ ก็เปลี่ยนกันต่อไป ทำเหมือนว่าข้าไม่เคยผ่านมาก็แล้วกัน”หลานเยาเยาหมดอาลัยตายอยาก478
หลังจากหลบออกมา นางก็นึกถึงแต่น่องไก่ในระบบ ที่เหมือนจะยังไม่ได้กัดเลยสักคำ หัวใจของนางก็เจ็บเหมือนโดนแมวข่วนยังไงยังงั้น อึดอัดไปหมดเลยหรือว่าต้องไปหลบในกระถ่อมถึงจะได้กิน?ทางออกนี้มันก็ดี เพียงแต่กลัวว่าจะกลืนไม่ลงนี่สิ!แล้วจะแอบไปกินที่ไหนดี ถึงจะกินอิ่มหนำได้แบบที่ไม่ต้องมาห่วงภาพลักษณ์?ในขณะที่คิดอยู่นั้น……หางตาของนางก็เหลือบไปเห็นบ้านสูงสามชั้นหลังหนึ่งบ้านหลังนี้เป็นบ้านที่สูงที่สุดใ
