่างกายของเขาก็พลันเลือนรางกลายเป็นดั่งสายฟ้าฟาดไล่ตามไปติดๆทุกที่ที่ร่างพาดผ่าน ห้วงมิติถึงกับเกิดรอยแยกเป็นทางยาวจากความเร็วเหนือสามัญสำนึกฉิงเฟิง เถากู่หลาน และพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอนยังมิทันตั้งตัว ก็เห็นจางอวิ๋นพุ่งไล่ตามร่างเงานั้นไปไกลกว่าร้อยจั้งแล้วโฮก!เจ้าลายพาดกลอนไม่ยอมน้อยหน้า อ้าปากคำรามก้องแล้วรีบตะกุยเท้าพุ่งตามไปทันที“อ๊ากกก! เจ้าเสือบ้า! เลิกอ้าปากทุกครั้งที่ออกตัวเสียทีได้ไหมวะ!!”ฉิงเฟิงที่ถูกมัดห้อยตองแต่งอยู่หน้าปากเสือตกใจแทบสิ้นสติ ตะโกนด่าลั่นน้ำหูน้ำตาไหลเจ้าลายพาดกลอนได้ยินดังนั้นก็ชักสีหน้าหงุดหงิดเสืออย่างข้าเป็นถึงราชาพยัคฆ์ เจ้ามนุษย์ที่เป็นเพียงเครื่องมือสำรวจของนายท่าน กล้าดีเยี่ยงไรมาสั่งสอนข้า?ข้าจะอ้าปากขู่ให้เจ้ากลัวจนราดกางเกงเลยคอยดู!คิดได้ดังนั้น มันก็ยิ่งเบิกปากกว้างกว่าเดิม เผยให้เห็นเขี้ยวขาววาววับ ไม่ยอมหุบแม้แต่น้อยเนื่องจากกำลังบินด้วยความเร็วสูง ร่างท่อนล่างของฉิงเฟิงจึงแกว่งไกวเข้าไปในปากเสือถึงครึ่งตัว“อ๊าก——”สัมผัสเย็นเยียบของคมเขี้ยวที่เฉียดก้นไปมา ทำให้ฉิงเฟิงกรีดร้องด้วยความสยดสยองสุดขีด ท่อนล่างเกิดอาการหดเกร็งด้วยความหวาดกลัวจนเผลอปลดปล่อยบา
