านางเพ่งเข้า ก็เรียงรายออกไปในทันที“ฮึ่ย……”472
จากนั้นหลานเยาเยาก็ควบสวนหยู่ที่แสนสง่ามุ่งไปด้านในของสนามม้า แม้แต่องครักษ์รักษาพระองค์ที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าสนามม้าต่างก็มิกล้าที่จะหยุดนางหลังจากเห็นเทพธิดาเข้าไปแล้ว หลินเฟยหรันก็ดูผ่อนคลายขึ้นมาเมื่อทุกคนออกไปกันหมด ดวงตาของนางก็หลั่งนํ้าตา รีบมองไท่ฟู่ด้วยความรู้สึกผิดอันล้นหลามในทันที: “พ่อ เทพธิดาทำสิ่งใดก็ไม่รู้ ไม่คิดเลยว่านางจะ……”“เพี๊ยะ……”ไท่ฟู่ฟาดไปอย่างไร้ความปราณี“พ่อ ท่านตีข้า พ่อตีข้าเพราะคนนอกคนเดียว” หลินเฟยหรันกุมใบหน้าที่ระอุเป็นฟืนเป็นไฟ พร้อมมองไท่ฟู่อย่างไม่พอใจ“ข้าตีเพื่อเตือนสติเจ้า ต่อจากนี้ไปอย่าได้ไปยั่วโมโหเทพธิดาอีก มิเช่นนั้น ในวันนี้มันจะไม่ใช่แค่ผมของเจ้าที่ถูกตัด แต่มันอาจจะส่งผลกระทบไปทั้งจวนไท่ฟู่เลยก็ได้”พูดจบ!ไท่ฟู่ก็ให้องครักษ์ข้างกายพาหลินเฟยหรันกลับจวนในทันทีด้านในสนามม้าเมื่อหลานเยาเยาเข้ามาด้านใน สายตาของทุกคนต่างก็จับจ้องมาที่นาง สุดท้ายแล้วคนที่ขี่ม้าเข้ามาเช่นนี้ นางก็ยังเป็นคนเดียวที่ทำภายใต้การจับจ้องของสายตานับหมื่น นางลงจากม้าด้วยความคล่องแคล่วเรียบเนี้ยบ473
องครักษ์ที่ขยิบตาอยู่ด้านข้างรีบมานำม้าออกไปในทันที นางก้าวไปทางฮ่องเต้ที่ประทับอยู่ก่อนแล้ว“ถวายบังคมฮ่องเต้ ไทเฮา!”นางเพียงประกบมือคารวะเล็กน้อยแต่ก็ยังดีกว่าท่าทีของนางในวังหลวงเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่อย่างไรนางก็ยังไม่คุกเข่าให้อยู
