มถึงได้ล้ม?”นี่ทำให้หลานเยาเยาร่างกายชะงักไป ราวกับว่าคิดอะไรได้ แต่ก็ได้ทิ้งความสงสัยในใจไปทันที จากนั้นก็เพิ่มความเร็วในการขี่ม้าขึ้นทุกคนมองดูนางจากไป ด้วยหน้าตางงงัน“ทำไมเทพธิดาจึงจากไปเช่นนี้? ที่นางช่วยไว้เป็นถึงอ๋องเย่เชียวนะ! และพวกเราคุณชายทั้งเจ็ดแห่งเมืองหลวงก็อยู่ นั้นเป็นเรื่องที่ในร้อยปีจะพบเจอได้ครั้งหนึ่ง คาดไม่ถึงว่านางจะไม่มองแม้สักนิด”“นี่เจ้าไม่เข้าใจล่ะสิ! เทพธิดาไม่ลุ่มหลงแสงสีในโลกมนุษย์ อีกทั้งยังขี่เมฆท่องเที่ยวไปทั่ว ปลงต่อโลกไปนานแล้ว แล้วจะหยุดอยู่ที่นี่เพราะรูปโฉมของพวกเราได้เช่นไร?”“ก็จริง พวกเจ้าเห็นดวงตาของนางหรือไม่ เย็นยะเยือก ตั้งแต่เมื่อครู่นี้จนจากไป ก็ไม่ได้มีการแปรผันแต่อย่างใด ราวกับว่าไม่มีสิ่งใดที่จะสามารถเข้าตานางได้อีกแล้ว”457
“……”ทุกคนเห็นว่าอ๋องเย่ไม่เป็นไรแล้ว ก็วางใจไปเปลาะหนึ่ง แต่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้ จึงทำได้เพียงแค่มองดูเงาด้านหลังของเทพธิดาที่จากไปแล้ววิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆนาๆพระราชธิดาจาวหยางที่ยืนอยู่ข้างเซียวจิ่นหยู มองดูเงาสีแดงที่ไกลออกไป แล้วก็มองที่เสด็จอาของตัวเอง อดไม่ได้ที่จะถามเบาๆว่า :“เทพธิดาปลงต่อโลกแล้วจริงหรือ? ทำไมเงาด้านหลังของนางถึงได้ดูโดดเดี่ยวเช่นนี้ล่ะ!”ได้ยินดังนั้น!เซียวจิ่นหยูก็เคลื่อนสายตาจากที่ไกลๆมาตรงร่างของนาง พูดเบาๆว่า :“ที่แท้พระราชธิดาก็เป็นคนที่มีความรู้สึก”“ห๊ะ? ไม่มี ไม่มี ข้าพูดไปเรื่อยเท่านั้
