“เพราะเรื่องเมื่อสามปีก่อน? ยังเพราะเรื่องที่หลานเยาเยาตายอีก?”ก่อนหน้านี้เมื่อพูดถึงเรื่องของหลานเยาเยา เขาก็อารมณ์ไม่ดีขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล ดังนั้นคำพูดอาจแรงไปหน่อยบางที อาจเพราะว่าเป็นเช่นนี้ จึงทำให้โม่เหลียงเฉินละอายใจ“ถ้าหากว่าตอนนั้นข้าอยู่ในชนเผ่าหยินไห่ ก็จะสามารถช่วยท่านได้ นางก็จะไม่ตายแล้ว”เจ้าลิงน้อยเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เย่แจ๋หยิ่งเกิดมีความรู้สึกด้วยและเพราะว่ามีเจ้าลิงน้อย ถึงได้เห็นรอยยิ้มที่จริงใจของเขาเขามองออก ความรู้สึกที่เย่แจ๋หยิ่งมีให้เจ้าลิงน้อยฝังลึกไปถึงกระดูกแล้วเช่นนั้นน่าเสียดาย……นางตายแล้ว!“จะโทษตัวเองไปทำไม? บางทีนางอาจจะยังมีชีวิตอยู่”เมื่อคำพูดนี้ออกไป โม่เหลียงเฉินอึ้งไปครู่ใหญ่ๆ หลังจากดึงสติกลับมาได้ ก็รีบไล่ถามทันที :461
“นาง นางยังมีชีวิตอยู่?”นี่จะเป็นไปได้เช่นไร?ภายใต้กรงเล็บปีศาจของคนผู้นั้น เขาจะมีชีวิตอยู่ได้เช่นไร?“เจ้าไม่รู้สึกแปลกบ้างหรือ ในร่างกายข้าก็โดนพิษกู่จิ้นแต่ทำไมไม่ต้องใช้ยารักษาก็หายได้? ทุ่งทะเลดอกกระดูกขาวทำไมถึงถูกเผา? ยังมีกำลังภายในครึ่งหนึ่งของข้าทำไมอยู่ดีดีถึงได้หายไป?”“แต่ว่า ตอนพวกเราอยู่ที่กลางทุ่งทะเลดอกกระดูกขาวที่โดนเผาแล้ว หานางพบแล้ว ศพของนาง”แม้ว่าศพจะถูกเผาจนไม่จำไม่ได้ แต่เครื่องประดับผมพวกนั้นก็เป็นของเจ้าลิงน้อยนี่เป็นความจริงที่ไม่สามารถโต้เถียงได้ และยังเป็นเขาที่เห็นด้วยตาของตัวเองด้วย“โม่เหลียงเฉิน เ
