โยค มือคํ้าอยู่ที่คางตั้งนานแล้ว มองไปยังรถม้าสีดำด้วยสีหน้าที่จนปัญญา“ตึกตึกตึก……”“ตึกตึกตึก……”440
“ตึกตึกตึก……”“……”ทางด้านหลังมีเสียงกีบม้าควบดังขึ้น และไม่ใช้ม้าเพียงแค่ตัวเดียวหลานเยาเยารู้สึกอารมณ์เสียถึงขีดสุด ไม่มีอารมณ์จะไปสนใจว่าคนด้านหลังพวกนั้นเป็นใครเลนสักนิดกล่าวโดยสรุป!ไม่ว่าจะเป็นใคร แม้ว่าจะเป็นเง็กเซียนฮ่องเต้มา ก็ยังต้องตามนางเช่นกัน ต้องหยุดม้าลงอยู่ดีรอให้รถม้าคันข้างหน้าผ่านทางหน้าผานี่ไปซะก่อนเป็นไปดังคาด!“ยู่……”มีคนดึงบังเหียนม้าไว้แน่น บังคับม้าให้หยุดลง จากนั้นคนด้านหลังที่ควบม้ามาก็ล้วนหยุดม้าลง“ด้านหน้าเป็นรถม้าของอ๋องเย่ ยังมีผู้หญิงขี่ม้าที่อยู่ด้านหน้านี่เป็นผู้ใด? มองจากเงาด้านหลังน่าจะเป็นผู้ที่งดงามมากที่สุด”“อ๋องเย่เก่งกาจจริงๆเลย คิดไม่ถึงว่าจะกล้านั่งรถม้าผ่านไปจากทางนี้ ที่นี่ก็บรรจุรถม้าได้เพียงแค่หนึ่งคันเท่านั้น หากว่าไม่ระวัง……”“หุบปาก เจ้าไม่เอาชีวิตแล้ว?”มีคนพูดตัดบทคนที่กำลังพูดนั่นทันทีและเสียงคนที่พูดตัดบทนั่น ทำให้หลานเยาเยาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว441
นํ้าเสียงนี้ไม่ใช่เสียงเย่หลีเฉินหรอ?ด้วยเหตุนี้!นางจึงหันกลับไปดู ก็ได้เห็นฉากที่เจริญตามากฉากหนึ่งคุณชายทั้งเจ็ดแห่งเมืองหลวง ทั้งหกคนล้วนอยู่ข้างหลังนางทั้งหมด แต่ละคนล้วนองอาจผ่าเผย รูปงามเป็นที่สุดที่โดดเด่นที่สุดในบรรดานั้นนับว่าเป็นองค์ชายรัชทายาทเย่หลีเฉินและเซียวซื่อจื่อเซียวจิ่นหยู
