บนางเสียงดังโหวกเหวกจุดนี้ทำให้นางไม่พอใจมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพื่อเรียกพวกเขาด้านนี้ นางจึงได้เรียกพวกเขาว่าตาใหญ่ ตารอง ตาสามเรียงลำดับไปเช่นนี้เรื่อยๆ ยังไงซะก็มีแต่คนแก่ ดังนั้นจึงเรียกแบบนี้ตลอดแล้วกันตอนแรกพวกเขาก็คัดค้านอย่างหนัก ในภายหลังเรียกชินแล้วก็ไม่เป็นไรแล้ว“ม้า? ตัวไหนรึ? เป็นม้าตัวที่โดนข้ากินไปตัวนั้นหรือ?”428
ตาใหญ่เกาศีรษะ ราวกับว่ากำลังค้นหาอย่างหนักว่าม้าของเจ้าสำนักเป็นม้าตัวที่เขากินไปหรือไม่เมื่อหลานเยาเยาได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจไม่พอใจเป็นอย่างมากม้าของนางเป็นม้าที่แข็งแกร่งมาก หาได้ยากยิ่ง และยังมีไหวพริบดีมากอีกกล้ากินม้าของนาง ไม่ต้องการมีชีวิตแล้ว?ด้วยเหตุนี้!นางจึงแวบเข้าไปทันที แล้วคว้าหนวดเคราของตาใหญ่ไว้ ถามด้วยอารมณ์ที่ไม่คงที่ว่า :“ม้าล่ะ?”“ข้าคิดคิด ข้าคิดคิด เจ้าสำนัก ท่านอย่ารีบร้อน อย่าดึงหนวดเคราของข้า เจ็บมากนะ”เพียงครู่หนึ่งตาใหญ่ก็เจ็บจนหน้าเบี้ยวตาจมูกปากบี้เข้าหากัน มือทั้งสองข้างอยากจะดึงมือของหลานเยาเยาออกแต่ก็ไม่กล้าเกรงว่าหลานเยาเยาจะถลกเคราของเขาออกไปหมดในเวลาอันรวดเร็ว“พูด ม้าล่ะ?”นางเพิ่มแรงที่มือเข้าไปอีก จากนั้นก็เริ่มดึงขนทีละเส้น……ไม่ถูก ต้องเป็นถอนหนวดเครา!ถอนจนตาใหญ่นั้นร้องออกมาด้วยความเจ็บที่เกินจะบรรยาย429
“โอ้ย เจ็บเจ็บเจ็บ เจ้าสำนัก โปรดออมมือเหลือหนวดเครา ไม่ว่ายังไงก็จะต้องเหลือหนวดเครา!”เมื่อคิดถึงหนวดเคราของเขาที่เมื่อ
