ก่อนขาวเป็นยวงใหญ่ๆ ตอนนี้เหลือเพียงหย่อมเล็กๆหย่อมหนึ่งที่น่าสงสาร ก็รู้สึกทั้งโกรธและทั้งเจ็บขึ้นมาในทันที“จะถามอีกครั้ง ม้าล่ะ?”ตอนนี้ หลานเยาเยายกมุมปากขึ้น ทันใดนั้นในมือก็ปรากฏมีดสั้นขึ้นมาเล่นหนึ่งจากนั้นก็เล็งไปที่หนวดเคราของเขาตรงๆ ข่มขู่เขาอย่างองอาจเปิดเผย“มีดต่อสู้ภาคสนามเล่มนี้ ใช้ประโยชน์ได้มากมาย อยู่กับข้ามาเป็นเวลานานที่สุดและมันเคยฉาบไปด้วยเลือดนับไม่ถ้วน แต่ยังไม่เคยโกนหนวดเคราให้ใครตาใหญ่ ไม่งั้น……วันนี้เอาหนวดเคราของเจ้ามาลองมือ ลองเสร็จแล้ว ข้าก็จะโกนหัวให้เจ้าไปด้วยเลย จะได้ให้เจ้าไปเป็นพระ กินกินเจ”พูดจบหลานเยาเยาก็ไม่ได้รอคำตอบของตาใหญ่ ก็ได้วาดไปทางหนวดเคราของเขาโดยตรงคราวนี้ตาใหญ่ร้อนใจแล้ว จึงรีบปกป้องหนวดเคราของตัวเองไว้ทันที พูดอย่างรีบร้อนว่า :“อย่าอย่าอย่า อยู่ด้านนอกกำแพงลาน ข้าไม่ได้กินมัน นั้นเป็นของลํ้าค่าที่สุดของท่าน ข้าจะกล้ากินหรือ?”เมื่อเขาพูดจบ หนวดเคราก็ถูกปล่อยทันที ความเจ็บที่คางก็หายไป หลานเยาเยาที่อยู่ตรงหน้าก็หายตัวไปแล้ว430
“เอ๊เอ๊เอ๊……เจ้าสำนัก คนล่ะ?”หึ!เขาเอาม้ามาให้ตั้งไกล ต้องมาเจอกับการกระทำเช่นนี้?การปรนนิบัติม้าของเจ้าสำนักนั้นยากยิ่ง ทั้งยังไม่ให้เขาแตะต้องอีก เขาแทบจะต้องวิ่งตามม้ามาตลอดทางเขาแก่ขนาดนี้แล้ว เขาง่ายนักหรือ?เจ้าสำนักไม่ได้ต้อนรับเขาอย่างดีก็ไม่เป็นไร ยังไม่ให้เขาชมทิวทัศน์รอบๆจวนดีๆอีก แล้วยังคาดไม่ถึงอีกว่าจ
