“เจ้าของเรือ ลูกน้องของท่านมีแต่คนมีความสามารถทั้งนั้น เสาดีๆมีตั้งมากมายข้าย้ายไปเพียงแค่สองต้นเท่านั้น ท่านเพิ่มเข้ามาก็ได้แล้วยิ่งไปกว่านั้น เสาสองต้นนี้ตั้งอยู่ที่ท่านตรงนั้นก็ไม่ได้ใช้ทำการใดๆ สู้ให้เอามาให้ข้าทำให้พวกเขาได้ทำงานที่เกิดประโยชน์ที่สุดดีกว่า ท่านว่าใช่หรือไม่?”“คำพูดเช่นนี้……ข้ากลับชอบที่จะฟัง คิดไม่ถึงว่าสองปีมานี่ เจ้าไม่เพียงแค่พัฒนาขึ้น รูปโฉมท่าทางก็เปลี่ยนใหม่ทั้งหมด ทำให้ข้ารู้สึกประหลาดใจมาก”ได้ยินดังนั้น!หลานเยาเยาที่อยู่หน้ากระจกทองแดง ชะงักเล็กน้อย จัดการกับเสื้อผ้าสีแดงเลือดของตัวเองกับกระจกทองแดง พูดอย่างสบายใจมาก :“ข้าก็เป็นเสาดีๆที่อยู่ใต้บัญชาของท่านไง! เสาที่ดีมีการทำงานอย่างเต็มความสามารถ ท่านยังจะไม่ดีใจอีกหรือ?”“เหอะ! เจ้าหน่ะ! หยอกล้อคนตรงจุดกลับไม่เคยเปลี่ยนสักนิด ดีแล้ว ข้าก็ควรกลับไปพักผ่อนแล้ว”พักผ่อน?ผลข้างเคียงของหานแสหายแล้ว?ก็ถูก ตั้งสามปีแล้ว ถ้ายังไม่ดีขึ้นอีกนั้นก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้วเวลานี้!หานแสก็ได้จุดเทียนเล่มสุดท้ายบนเชิงเทียน จากนั้นก็เขาก็แวบไปด้านหลังเชิงเทียน ปัดมือตามสบายด้วยท่าทางที่ทรงพลังครั้งหนึ่ง เทียนทั้งหมดก็ถูกดับไป……408
หลานเยาเยาตกอยู่ในความมืดไปในทันทีเมื่อเสียงของหานแสดังขึ้นอีกครั้ง เสียงนั่นก็อยู่ด้านนอกในที่ไกลออกไปมากแล้ว: “หวังว่าเจ้าจะเป็นเสาที่ดีของข้าตลอดไป!”หลานเยาเยายืนเงียบๆอยู่หน้ากระจกทองแดง นิ่ง
