แล้วกระมัง?“กระ กระไรนะ?”ฮ่องเต้เองก็ยังรู้สึกไม่อยากจะเชื่อเขารีบไปยืนอยู่ข้างขันทีที่กำลังไปเอามาให้ ในขณะที่ขันทีนำกล่องในมือของสิงปู้ช่างชูถือมาตรงหน้าพระองค์ ใจของพระองค์ก็สั่นเล็กน้อยเป็นตราราชลัญจกรหยกแห่งราชวงศ์เก่าจริงๆงั้นรึ?หลังจากจ้องมองกล่องนั้นอยู่พักใหญ่ ฮ่องเต้ก็ยื่นมือไปเปิดกล่องออกเมื่อได้เห็นสิ่งที่อยู่ด้านใน มันคือตราหยกแห่งราชวงศ์เก่าที่พระองค์เสาะหามานานกว่าสิบปีจริงๆ พระองค์ไม่รู้เลยว่าควรจะมีความรู้สึกอย่างไรขณะนั้น อารมณ์แสนซับซ้อนและไม่ชัดเจนก็ปรากฏไม่นานนัก พระองค์ก็หัวเราะเสียงตํ่าขึ้นมาอย่างเยือกเย็น“หึหึหึ……”สิ่งที่พระองค์แสวงหามาเนิ่นนานหลายปี ที่แท้ก็อยู่ในจวนของขุนนางที่เมตตาและเชื่อใจที่สุดนี่เอง ทั้งยังเป็นคนที่พระองค์สนับสนุนมากับมืออีกด้วยน่าขัน……น่าขันสิ้นดี!หลังจากพระองค์หัวเราะเสียงตํ่าอย่างเยือกเย็น สิงปู้ช่างชูก็ให้เหล่าองครักษ์วางของในมือ แล้วให้พวกเขาออกไป361
“ฮ่องเต้……”สิงปู้ช่างชูยังไม่ทันพูดจบ ฮ่องเต้ก็ยกมือขึ้นหยุดเขา“มิต้องกล่าวสิ่งใด บอกข้ามาเลย ว่าพบมาจากในจวนของเฉียนส้าวชิงจริงๆงั้นรึ?” ความผิดใดๆ ก็ไม่ร้ายแรงไปกว่าความผิดในการซ่อนตราหยกแห่งราชวงศ์เก่าไว้กับตัวแค่ความผิดในการซ่อนตราหยกแห่งราชวงศ์เก่าไว้กับตัว ก็เพียงพอที่จะให้จวนของเฉียวส้าวชิงโดนประหารไปทั้งชั่วโคตร“ฮ่องเต้ขอรับ จดหมายและของกลางเหล่านี้ถูกพบในห้องมืดของห้องนอน ณจ
