วนของเฉียวส้าวชิงขอรับ”“เช่นนั้นตราหยกแห่งราชวงศ์เก่ามาจากที่ใดกัน?”“……อยู่ในห้องมืดของห้องมืดอีกทีขอรับ”ในห้องมืดของห้องมืดซ่อนไว้ลึกถึงเพียงนั้น!“ออกไปเสียไป!”“ขอรับ!”หลังจากที่สิงปู้ช่างชูถอยออกไป ฮ่องเต้มองไปทางเฉียนตุ้นพลางถามอย่างเยือกเย็น: “เจ้ามีสิ่งใดจะพูดอีกไหม?”เฉียนตุ้นที่ปวกเปียกอยู่บนพื้นมานาน ตั้งแต่ตอนที่ฮ่องเต้สั่งให้ค้นจวนแล้ว เขาก็รู้เลยว่าซวยแน่ๆ362
เพียงแต่ สายตาของเขาจับจ้องไปยังกล่องที่มีตราหยกแห่งราชวงศ์เก่าอย่างไม่ละสายตาเหตุใดถึงได้มีตราหยกแห่งราชวงศ์เก่าล่ะ?เหตุใดการที่เขาแสวงหาตราหยกแห่งราชวงศ์เก่ามานานหลายปี กลับดันมาโผล่ที่จวนของตน ทั้งยังอยู่ในห้องมืดอีก?ดูเหมือนว่าเขาจะได้สติในพริบตา และรีบกราบลงพื้นในทันที“ปรักปรำ ฮ่องเต้ ข้าน้อยโดนปรักปรำ……”“ปรักปรำเช่นนั้นรึ?” ฮ่องเต้ยิ้มอย่างขื่นขม พลางจ้องมองเขา และวินาทีนั้น ก็มีท่าทีเปลี่ยนไป หยิบจดหมายที่องครักษ์ถวายมาก่อนหน้านี้ โยนไปทางเขาในทันที“พวกนี้คือจดหมายที่เจ้าเคยแอบติดต่อกับราชครูแห่งราชวงศ์เก่าไง อ่านเอาแล้วกัน!”จดหมายอันเบาบาง ที่เปิดผนึกได้แยกตัวออกมา กระจัดกระจายไปทั่วโดยที่ยังไม่ทันถึงด้านหน้าของเฉียนตุ้นเฉียนตุ้นรีบคลานเข่าไปข้างหน้า คว้าจดหมายมาอ่าน ยิ่งอ่านก็ยิ่งเสียวสันหลัง…ซวยแล้ว!ซวยแล้วจริงๆ!จดหมายพวกนี้มีอยู่ตั้งแต่ก่อนที่ราชวงศ์เก่าจะพินาศไป เป็นจดหมายการติดต่อของเขากับราชครูแห่งราชวง
