นเกินไป เขาไม่ถูกใจ และความเกรี้ยวกราดเช่นนี้ก็เหมือนอ๋องเย่มิมีผิด“เขาสิ้นแล้ว!”“สิ้นแล้วงั้นรึ?”“ใช่!” หากยังไม่ตาย จะปั้นนํ้าต่อยังไงเล่า?ฮ่องเต้ไม่สามารถหาเหตุอันใดต่อได้ จึงเปลี่ยนเรื่องคุย จากนั้นก็เข้ากับเฉิงเสี้ยง(อัครมหาเสนาบดี)ได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย จึงได้ฤกษ์ยกเรื่องตราหยกแห่งราชวงศ์เก่าขึ้นมาเมื่อพูดถึงเรื่องตราหยกแห่งราชวงศ์เก่า ฮ่องเต้ก็กลุ้มอกกลุ้มใจ เหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ต่างพากันถอนหายใจ343
จากนั้นฮ่องเต้ก็ฝากความหวังไว้ที่หลานเยาเยา เขามีสีหน้าที่ไม่สู้ดี แล้วเอ่ยเสียงตํ่าว่า:“เนื่องด้วยการที่ราชวงศ์เก่าถูกไฟไหม้ เพียงชั่วข้ามคืนก็ทำลายล้างไปหมดสิ้นอีกทั้งตราราชลัญจกรหยกแห่งราชวงศ์เก่าก็ไร้ร่องรอยด้วยเช่นกันบ้างก็ว่าราชครูแห่งราชวงศ์เก่าเอาไป บ้างก็ว่าเฉิงเสี้ยง(อัครมหาเสนาบดี)เย่นโจกชิงเอาไปและยังมีคนพูดอีกว่า ตราหยกแห่งราชวงศ์เก่าได้มอดไหม้ไปพร้อมกับความฉิบหายของราชวงศ์เก่าแล้วแต่ข้ารู้สึกว่า สองเรื่องแรกมีความเป็นไปได้มากกว่า ขึ้นครองราชย์บัลลังก์มาก็หลายสิบปี เรื่องตราหยกแห่งราชวงศ์เก่าเรื่องเดียวนี้ ก็ทำเอากินไม่ได้นอนไม่หลับมาตลอดมิทราบว่า เทพธิดามีข้อคิดเห็นอันใดเกี่ยวกับตราหยกแห่งราชวงศ์เก่าบ้างหรือไม่?”เมื่อได้ยินเช่นนั้น!หลานเยาเยาจึงเลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากของนางก็ค่อยๆยกขึ้นและแล้วในที่สุด ก็ยกเรื่องตราหยกแห่งราชวงศ์เก่าขึ้นมาได้สักทีด้วยความพินาศของราชวงศ
