ใดนั้น!โม่เหลียงเฉินก็นึกแผนขึ้นมาได้ จึงรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา“อยากให้……ข้าใช้เสน่ห์ชายหนุ่ม ล่อนางมาฝั่งนี้ไหมล่ะ?”เมื่อได้ยินเช่นนั้น!ถ้วยชาในมือของเย่แจ๋หยิ่งก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ นํ้าชาไหลรินลงบนโต๊ะอย่างรวดเร็วแต่เขากลับไม่รู้ตัว เอาแต่มองไปที่โม่เหลียงเฉินอย่างแปลกประหลาด: “เจ้าแน่ใจรึ?”“……แน่ใจสิ!” จะให้ไม่แน่ใจได้ยังไงกัน336
เย่แจ๋หยิ่งจะตื่นตระหนกกระไรถึงเพียงนั้น? เขาก็ไม่ได้ทำสิ่งใดผิดพลาดไปเสียหน่อยหรือว่าเขาจะยังไม่หนำใจกับการนำภัยมาสู่ประเทศชาติและราษฎร?มิใช่กระมัง!เขาเองก็หลงใหลฮัวหยู่อันอย่างหัวปักหัวปำอยู่แล้วนี่เทพธิดาองค์นั้นดูเหมือนจะเพิ่ง 17 18 ปีเอง คงยังไม่เคยมีความรู้สึกอันใดกระมัง?และที่ยิ่งไปกว่านั้น หากคนอื่นมองเขาไม่ดี เขาจะให้เป็นดั่งผู้สืบราชการลับก็ได้นี่!“ขอให้รอดกลับมาก็แล้วกัน!”“……”ไม่ได้เป็นเพียงเทพธิดาองค์หนึ่งอย่างนั้นรึ?อีกทั้งยังเป็นเทพธิดาที่มาเพื่อประทานพรแก่ราษฎร อย่างไรนางก็มิอาจฆ่าเขาได้อยู่แล้วนี่อย่างไรก็ตาม!ด้วยรูปการณ์เช่นนี้ เขาจึงเตรียมมือทั้งสองข้างให้พร้อม และแล้ว เขาก็จากไปอย่างรวดเร็วช่วงเวลานี้!337
เย่แจ๋หยิ่งที่มองดูนํ้าชาล้นเอ่ออยู่บนโต๊ะก็หลับตาแน่น จากนั้นก็ลุกขึ้นไปอิงอยู่ริมหน้าต่าง เลิกแขนเสื้อขึ้น ก็เห็นคำสองคำที่เขียนไว้บนแขน: “เยาเยา”อีกทั้ง ทั้งสองคำนี้ยังถูกกรีดด้วยมีดดาบอย่างเร่งรีบเหมือนกลัวว่าตัวเองจะลืมเลือน
