ยงทุ้มว่า:“ขอประทานอภัยเทพธิดา เหตุใดเมื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้ถึงไม่คุกเข่าลง?”แม้ว่าถังเฉิงเสี้ยงจะเป็นเพียงอัครมหาเสนาบดี ในขุนนางพลเรือน แต่เขาก็มีร่างกายอันสูงใหญ่ และเสียงที่ดังก้องราวกับระฆังเขาคิดว่าการที่เขาถามเช่นนี้ แม้เทพธิดาจะไม่ยอมคุกเข่าลงแต่โดยดี อย่างน้อยก็ต้องมีคำอธิบายมิใช่รึ?แต่ว่า!หลานเยาเยามิแม้แต่จะชายตามอง เพียงยกมุมปากขึ้นอย่างเย็นชา:339
“การที่ฮ่องเต้อุตส่าห์ส่งรัชทายาทไปต้อนรับข้า เพื่อให้มาคุกเข่าแก่ฮ่องเต้อย่างงั้นสินะ?จิ๊จิ๊ ประเทศก่วงส้าที่เคียงคู่กับเชียนหลิงแห่งประเทศทรงอำนาจทั้งสี่ ผึงไหลและซีเม่า ฮ่องเต้ของพวกเขา หาได้ให้ข้าคุกเข่าทำความเคารพไม่พวกเจ้าประเทศก่วงส้าชักจะโอหังเกินไปแล้ว!”คำพูดของนาง แสดงออกมาด้วยความยโสโอหังอย่างเหลือล้นในประเทศทรงอำนาจทั้งสี่ ประเทศก่วงส้าหาใช่ประเทศที่ทรงอำนาจที่สุดไม่นางมิได้คุกเข่าแก่ฮ่องเต้ของประเทศทรงอำนาจทั้งสาม เหตุใดจำต้องคุกเข่าให้แก่ฮ่องเต้แห่งประเทศก่วงส้ากันล่ะ?หากในวันนี้ฮ่องเต้แห่งประเทศก่วงส้าให้นางคุกเข่าให้ละก็ เรื่องนี้ก็จะถูกแพร่สะพัดออกไปประเทศอันทรงอำนาจประเทศอื่นก็จะคิดว่า ประเทศก่วงส้าเหนือกว่าประเทศทรงอำนาจอีกสามประเทศเมื่อถึงเพลานั้น ประเทศก่วงส้าก็จะนํ้าท่วมปากพูดอะไรไม่เต็มปากเต็มคำ ทั้งอาจจะเกิดภัยอันร้ายแรงตามมาก็เป็นได้“ท่าน……”ถังเฉิงเสี้ยงหาข้อหักร้างใดๆมิได้เขาไม่คิดว่าเทพธิดาที่เยาว์วัยอง
