ค์นี้จะผยองถึงเพียงนี้เหมือนกับอ๋องเย่ไม่มีผิด!340
“พระราชทานพระที่นั่ง!”เมื่อเห็นเฉิงเสี้ยงที่แพ้ราบคาบ ในใจของฮ่องเต้ก็ปลื้มปิติมันคือลักษณะของผู้ทรงพลังที่ดี ก็หวังว่าความโอหังของนางจะเทียบเคียงกับทักษะของนางด้วยแล้วกันหลังจากที่หลานเยาเยานั่งลง ฮ่องเต้ก็เริ่มถามอ้อมไปอ้อมมา เหมือนกับฮ่องเต้ของประเทศอื่นๆมิมีผิดเพี้ยน ต่างก็ถามนางว่านางทำสิ่งที่น่าชื่นชมเหล่านั้นได้อย่างไรกันนางก็อ้าปากพูดในสิ่งที่รู้กันอยู่แล้ว หลังจากนั้นก็เติมแต่งเรื่องราวเหล่านั้นให้สวยงาม ทำเอาเหล่าข้าราชบริพารต่างหลงใหลใจจดใจจ่อยิ่งฟังไปฮ่องเต้ก็ยิ่งวิตกกังวลอายุเพียงน้อยนิดแต่มีทักษะถึงเพียงนี้ เขาจะต้องใช้มันเพื่อประโยชน์ส่วนตนให้จงได้ หากใช้ไม่ได้ คนอื่นก็ไม่ได้ใช้มันเหมือนกัน……หลังจากที่หลานเยาเยาพูดจบฮ่องเต้ก็พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม: “เทพธิดา การประทานพรแก่ราษฎรนั้นเป็นโชคอันดีของบ้านเมือง มิทราบว่าชื่อแซ่ของเทพธิดาคือผู้ใดฤา? พำนักอาศัยอยู่แห่งหนใด? มีญาติสนิทมิตรสหายหรือไม่?แม้ว่านางจะได้รับการยกย่องเป็นถึงเทพธิดา แต่เรือนร่างนั้นก็เป็นมนุษย์ธรรมดาอย่างไรก็ต้องเติบโตมาจากครรภ์มารดา เช่นนั้นก็ต้องมีพ่อมีแม่ผู้ให้กำเนิด ต้องมีชื่อมีแซ่ เป็นไปไม่ได้กระมังที่จะถูกเรียกว่าเทพธิดามาแต่กำเนิด
341
