หลานเยาเยาก็ยังอยากจะแทะน่องไก่ต่อ ตาแก่เองก็โมโหมากจนไปแย่งน่องไก่มาแต่คิดไม่ถึงว่า หลานเยาเยาจะเบี่ยงหลบ แล้วยังเอาน่องไก่ไปกอดไว้ พร้อมมองมาที่เขาอย่างหวาดระแวง ด้วยสายตาที่พูดว่าจะทำสิ่งใด? จะแย่งน่องไก่เรอะ?“ท่านๆๆ ท่านทำให้ข้าโกรธมากแล้วนะ”เมื่อเห็นเช่นนี้!หลานเยาเยาก็รีบกัดน่องไก่อีกคำ จากนั้นก็เอาน่องไก่ไปไว้ด้านหลัง แล้วเดินไปทางตาแก่ จากนั้นก็ยื่นมือที่มันเยิ้มไปแอบเช็ดที่หลังของเขาอย่างแนบเนียน“ไม่โกรธนะๆ ไปๆๆ เราเข้าไปพักข้างในห้องกันก่อน”“หึ!”ยังจะเข้าไปในห้องอีกรึ?เขาจะให้นางไปดูรถม้าที่ปรับโฉมเสร็จแล้ว แต่นางดันไม่สนใจในผลงานของเขาเลยแม้แต่น้อยเมื่อรู้สึกว่าผลงานของเขามันไม่ได้สำคัญไปกว่าไก่น่องนึง จู่ๆในใจก็ถูกแทงนับหมื่นครั้งหลานเยาเยาเห็นว่าเขาไม่เต็มใจที่จะเข้าไปทั้งยังจ้องมองนางอย่างโกรธเคือง นางก็ยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้“จื่อซี จื่อเฟิง”316
“ฟิ้วๆ……”จื่อซีและจื่อเฟิงลอยตัวลงมาในทันใด หลังเห็นหลานเยาเยาที่ส่งซิกให้ พวกเขาก็รู้งานในทันที รีบเข้าไปจับตาแก่ไว้ แล้วพาเข้าไปในบ้านไม้ไผ่น้อย“เจ้าสำนัก ท่านคิดจะทำการใด? ข้าไม่ไว้ใจท่าน ท่านยังไม่ได้ไปตรวจดูรถม้าเลย! เหตุใดจึงคิดว่ามันไม่ได้เรื่อง? ใยท่านไม่ไปดูให้แน่ใจก่อน!”ตาแก่ประหม่าเล็กน้อยเพราะว่าหลานเยาเยาไม่เคยจะมีขื่อมีแป เมื่อไม่พอใจก็จะหาเรื่องต่างๆนาๆทุกวิถีทางมารังแกเขาจนได้ผู้ใดจะรู้ได้…ว่าหลานเยาเยามิแม้แต่
