น!จื่อซีกับจื่อเฟิงก็สั่นระรัว หายตัวไปจากบ้านไม้ไผ่น้อยในพริบตา พร้อมมุ่งหน้าไปทางรถม้าในทันทีรถม้าที่ผ่านการปรับโฉม ทั้งกว้างขวางและแข็งแรงทนทาน ได้รับการสลักด้วยลวดลายที่มีชีวิตชีวา โดยรอบของรถม้าถูกตกแต่งด้วยผ้าโปร่งแสงสีแดงสด ดูหรูหราโอ่อ่า ทั้งยังไม่เสียความโอหังไปพวกเขาทั้งสองไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะชื่นชมเลยแม้แต่น้อยดึงผ้าคลุมสีแดงออกข้างในมิมีผู้ใด ที่นั่งถูกยกขึ้น ด้านบนของรถม้ามีหน้าต่างสี่เหลี่ยมบานใหญ่จื่อซีรีบเข้าไปดูในรถม้าทันที มองผ่านหน้าต่างสี่เหลี่ยมบานใหญ่ ก็ได้เห็นเงาสีแดงของคนห้อยลงมาจากยอดไผ่อันเขียวชะอุ่มอีกทั้งจื่อเฟิงก็ได้เหาะขึ้นไปอุ้มองค์หญิงหลานเยาเยาไว้ในอ้อมแขน จากนั้นก็ค่อยๆเหาะลงมาหลังถึงพื้นดิน ความสงสัยก็ปรากฏขึ้นในแววตาของจื่อเฟิงเหตุใดคุณหนูถึงมีท่าทีเช่นนี้?“คุณหนู?”หลานเยาเยาที่หลับตาอยู่ ก็เผยรอยยิ้มตรงมุมปาก“ไม่ต้องสนใจข้า ปล่อยให้ข้าได้ยิ้มไปสักพัก”319
เมื่อครู่ที่เห็นรถม้า นางตกตะลึงในความงดงามของรถม้าที่ผ่านการปรับโฉมเข้าอย่างจัง การตกแต่งภายในก็ถูกใจนางเสียยิ่งกว่าเก่าแต่แล้วก็ถูกดีดออกมา……เป็นความตกใจที่มิอาจคาดคิด!แต่อย่างไรก็ถูกใจนางอยู่ดีขณะที่ตกอยู่ในภวังค์อันงดงาม จู่ๆนางก็รู้สึกถึงตัวเองที่กลิ้งกระเด็นกระดอนไปตามพื้นดั่งก้อนหิน“ตุ๊บ……”“……”หลานเยาเยามึนงงขึ้นมาในทันใดข้าเป็นใคร?ข้าอยู่ที่แห่งใด?ข้ากำลังคิดถึงสิ่งใดอยู่?เหตุใดสุดท้า
