เวลาผ่านไปสิบห้านาทีหลานเยาเยาที่อยู่ในห้องใหม่ กำลังขบคิดปัญหาบางอย่าง“ก๊อกก๊อกก๊อก…..”เสียงเคาะประตูเป็นจังหวะดังขึ้นหลานเยาเยาขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยังลุกขึ้นไปเปิดประตูประตูห้องเปิดออก ภาพที่ปรากฏในสายตาคือองครักษ์ผู้หนึ่งที่ร่างกายกำยำ เขาทำความเคารพนาง“แม่นาง เจ้านายให้ข้าน้อยมาแสดงความขอบคุณต่อท่าน ขอบคุณแม่นางที่……..”“ปัง……”องครักษ์ลับนั้นยังไม่ทันจะพูดจบ หลานเยาเยาก็ปิดประตูใส่ให้เจ้าขอบคุณให้เจ้าอวดดีเดิมทีนางได้ ลืมเรื่องอำพรางช่วยเหลือศัตรูเรื่องนี้ไปแล้ว คาดไม่ถึงว่าเขาจะส่งคนมาเพื่อยํ้าเตือนโดยเฉพาะอีกเย่แจ๋หยิ่งที่สมควรตายอย่าให้นางคว้าโอกาสได้ ไม่เช่นนั้นจะทำให้เขาได้ลิ้มลองรสชาติที่นางเป็นอยู่ตอนนี้300
องครักษ์ลับที่โดนประตูปิดใส่มีสีหน้างงงัน!ทำไมแม่นางผู้นี้ถึงได้โกรธ?เขายังไม่ได้บอกต่อในสิ่งที่เจ้านายให้พูดได้จบเลย! หรือว่าเขาพูดอะไรผิดไป?แต่เขาก็ยังไม่ได้พูดอะไรเลยนี่?เมื่อเขาเอาเรื่องที่เผชิญมา รายงานต่อเย่แจ๋หยิ่งอย่างละเอียดแล้ว ยังมีทีท่าความงงงันอยู่“นางกำลังโกรธ?”เมื่อได้ยินองครักษ์ลับรายงาน มือที่ถือถ้วยชาของเย่แจ๋หยิ่งชะงักหรือว่าเป็นเพราะเรื่องที่อยู่ในห้องก่อนหน้านี้?แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรนาง ทำไมนางจึงโกรธได้?“ใช่ขอรับ ข้าน้อยยังพูดไม่จบนางก็ปิดประตูไปแล้วขอรับ”“อืม รู้แล้ว ไม่ต้องสนใจนาง” เขาให้องครักษ์ลับไปแสดงความขอบคุณ ก็เพียงพูดเป็นมารยาทเท่านั้นน
