างยังไม่รับนํ้าใจ?เชอะ!เขาขี้เกียจจะไปใส่ใจ!ดังนั้น เย่แจ๋หยิ่งจึงหันไปมองดูคํ่าคืนที่มืดสนิท รีบพูดด้วยนํ้าเสียงที่เย็นชา :“จัดการเรียบร้อยแล้วหรือ?”301
“เรียนเจ้านาย ได้จัดการเรียบร้อยหมดแล้วขอรับ” พวกเขาองครักษ์ลับจะจัดการเรื่องอย่างเรียบร้อยด้วยความคล่องมาตลอด ด้วยความรวดเร็ว“รีบไป!”“ขอรับ!”หลังจากนั้นหนึ่งชั่วยามหลานเยาเยาที่ยังไม่ได้พักผ่อน นับดูเวลา ก็ถึงเวลาแสดงแล้ว เวลานี้เป็นเวลาที่ผู้คนหลับสนิทดังนั้น นางจึงเปิดประตูห้อง จากนั้นก็เรียกจื่อซีกับจื่อเฟิงมา“พวกเราไปกันเถอะ!”จื่อซีกับจื่อเฟิงที่จัดการสัมภาระเรียบร้อยแล้ว ก็พยักหน้าทันที“ขอรับ!”สำหรับการตัดสินใจของคุณหนูของตัวเอง พวกเขาสนับสนุนเต็มที่แต่ จื่อซีที่พูดมากเป็นปกติ ยังจะถามออกมาด้วยความกล้า : “คุณหนู ที่นี่เป็นที่ที่เจ้าของเรือแห่งความสิ้นหวังจัดเตรียมให้ จากไปเช่นนี้ ทางเจ้าของเรือนั้น……”จื่อซีและจื่อเฟิงนั้นไม่ได้เข้าร่วมอยู่ในเรือแห่งความสิ้นหลัง แต่ได้ติดตามหลานเยาเยามาโดยตลอดสำหรับหานแส!พวกเขาก็ยังคงความระแวดระวังตัวไว้อยู่ตลอด302
สามปีที่ผ่านมานี้ พวกเขาก็ได้เห็นแล้ว หานแสเพื่อที่จะช่วยเหลือคุณหนู ก็ทุ่มเทมากแม้จะรู้ว่าพวกเขาเพียงแค่ใช้ประโยชน์จากกันละกันเท่านั้นแต่ว่า……หากว่าจากไปเช่นนี้แล้ว ทำให้หานแสไม่พอใจขึ้นมา ถึงเวลานั้นคุณหนูจะถึงคราวลำบากกลืนไม่เข้าคายไม่ออก“เขา? ไม่ต้องสนใจ”เพราะเขาทำเรื่องทั้งหมด
