ทีที่เถ้าแก่เห็น!ก็รีบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความสั่นกลัว“ข้าน้อยคำนับเจ้าของเรือ ลูกค้าคนพิเศษออกไปแล้วขอรับ”“ข้ารู้อยู่แล้วว่านางไปแล้ว ดังนั้น ข้ามาเพื่อที่จะปิดปาก” นํ้าเสียงที่ฟังดูสบายๆของหานแสดังขึ้น304
เมื่อได้ยินคำว่าปิดปากสองคำ ทำให้เถ้าแก่ตกใจกลัวจนหน้าซีดเผือดเจ้าของเรือมาครั้งนี้ จะต้องรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้เป็นแน่ดังนั้น เขารีบ “ปึงปึงปึง” หัวโขกพื้น“เจ้าของเรือไว้ชีวิต ข้าน้อยได้ทำตามในสิ่งที่ท่านชี้แนะ ข้าน้อยไม่รู้จริงๆว่าเรื่องของนักฆ่าพวกนั้นเกิดขึ้นได้เช่นไร? ขอเจ้าของเรือได้โปรดเข้าใจ”หานแสลูบผมสีขาวที่ห้อยลงมาตรงด้านหน้าหน้าอก เหมือนกับว่าไม่ได้ยินคำที่เถ้าแก่พูด เขามองไปรอบๆด้านอย่างช้าๆด้วยความสบายๆแม้ว่าคราบเลือดและศพได้ถูกจัดการได้อย่างสะอาดเรียบร้อยแล้ว แต่ร่องรอยของมีดดาบที่ทิ้งไว้นั้นกลับไม่มีทางลบเลือนไปได้มองดูร่องรอยเหล่านี้ หานแสก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นแสยะยิ้มเคลือบไปด้วยชั่วร้ายออกมา“ไม่รู้?” เหลือบมองไปที่เถ้าแก่แวบหนึ่ง หันกลับมาแล้วพูดด้วยนํ้าเสียงเยือกเย็น“ในเมื่อไม่รู้ งั้นเก็บเจ้าไว้จะมีประโยชน์อะไร?”นักฆ่าหลายสิบคนแอบซ่อนอยู่ใกล้ๆโรงเตี๊ยมและยังดักซุ่มอยู่เป็นเวลาหลายวันแล้ว เขากลับไม่สังเกตเห็นถึงอะไรเลยคนไร้ประโยชน์เช่นนี้ ไม่ควรเก็บไว้กลิ่นไอแห่งความมรณะที่หนาแน่นได้โอบล้อมตัวของเถ้าแก่ไว้ ทำให้เขาตัวสั่นเหมือนตะแกรง“เจ้าของเรือ ข้
