าน้อยผิดไปแล้ว ได้โปรดให้โอกาสข้าอีกสักครั้ง ข้าน้อยรับรองว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นอีก”305
“โอกาส? เหอะ ไม่ใช่ว่าใครก็ได้จะมีโอกาสครั้งที่สอง” พูดจบ หานแสก็หมุนตัวเดินออกไป “สักคนก็อย่าเหลือไว้ ทำลายศพทำลายร่องรอย”คำพูดที่โหดเหี้ยม เอ่ยออกมาอย่างเบาเบาราวกับว่าจะเป็นเรื่องปกติที่คุ้นชินของหานแสหลังจากที่ป่ายเม่ยเซิงและชายชุดเขียวทำมือคำนับเล็กน้อย ร่างกายก็ขยับแล้วสองคนแยกย้ายกันไปลงมือป่ายเม่ยเซิงเดินไปถึงด้านหน้าของเถ้าแก่ มองดูเถ้าแก่เฉกเช่นมองดูศพเวลานี้เถ้าแก่ตัวอ่อนทรุดอยู่กับพื้น เขาพยายามหนีไปด้านหลังอย่างสุดชีวิต หนีตั้งนานก็กลับไม่ขยับเลยแม้สักนิด ในพริบตาดวงตาก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความสิ้นหวัง“อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้า ขอร้องท่านล่ะ ข้าไม่อยากตาย ข้ายอมไปเป็นวัวเป็นม้าท่านจะให้ข้าทำอะไรก็ได้ ขอร้องท่านแล้ว อย่าฆ่าข้า……”เมื่อเผชิญหน้ากับเถ้าแก่ที่อ้อนวอนด้วยความสิ้นหวังป่ายเม่ยเซิงก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ“เจ้าก็รู้ เจ้าของเรืออยากให้ใครตายผู้นั้นก็ต้องตาย หากข้าไม่ฆ่าเจ้า เช่นนั้นตายก็จะเป็นข้าเจ้าควรจะรู้สึกดีใจ ที่เป็นข้ามาจัดการเจ้า หากเปลี่ยนเป็นท่านนั้นละก็ เจ้าไปเกิดใหม่ชาติหน้าก็ยังจะต้องฝันร้าย”โดยปกติแล้วป่ายเม่ยเซิงจัดการเรื่องได้ด้วยความคล่องแคล่วเรียบร้อย306
เขาไม่ชอบพูดมาก ยิ่งไม่ชอบชื่นชมความสิ้นหวังของผู้อื่นแต่เขาก็ไม่รีบร้อนที่จะลงมือเขาอยากให้เถ้าแก่เข้าใจ สิ่
