ีของเหลวไหลออกมา ยกมือขึ้นไปลูบ เป็นเลือดสีดำพวกเขาโดนยาพิษแล้วเมื่อตระหนักถึงจุดนี้ พวกเขาสามคนก็ล้มลงไปจนถึงตอนตายพวกเขาก็ไม่รู้ว่าไปโดนยาพิษได้ยังไง……เห็นนักฆ่าหกเจ็ดคนนั้นตายไปอย่างรวดเร็ว หลานเยาเยาก็อดไม่ได้ที่จะแบะปาก“ตายเร็วเกินไปแล้ว ไม่สนุก”เอ๊ะ?ไม่ถูก!เช่นนี้ไม่ใช่ว่านางอำพรางช่วยเหลือเย่แจ๋หยิ่งอยู่หรอหรือ?เมื่อคิดถึงจุดนี้ สีหน้านางก็เริ่มครุ่นคิดขึ้นมาทันที ไม่มีกระจิตกระใจจะดูของสนุกแล้วเดิมทีเพียงแค่คิดอยากจะดูเรื่องสนุกเท่านั้น คิดไม่ถึง แค่ดูเรื่องสนุกก็สามารถช่วยศัตรูได้ครั้งหนึ่ง สวรรค์จริงๆเลยด้วยเหตุนี้นางจึงรีบลุกขึ้น เดินไปทางห้องของตัวเอง294
จื่อซีที่ไม่เข้าใจความเป็นจริง มองดูหลานเยาเยา จากนั้นก็หันไปมองจื่อเฟิง ถามอย่างสงสัย :“นี่คุณหนูเป็นอะไร?”ไม่ใช่ว่าดูอยู่ดีดีหรือไง? ทำไมจึงเดินไปอย่างกะทันหัน?แต่ทว่า!ที่ตอบเขากลับมาเป็นเพียงเสียงแทะเมล็ดแตงโมของจื่อเฟิง“นี่ จื่อเฟิง หยุดกินได้แล้ว คุณหนูไม่พอใจแล้ว ยังจะกินอะไรอีก? หากว่าคุณหนูไม่พอใจขึ้นมาจริงๆ เมล็ดแตงโมเมล็ดหนึ่งให้พวกเราชดใช้เป็นไก่ย่างตัวหนึ่งจะทำเช่นไร?”คราวนี้ จื่อเฟิงหันหน้ามาเหมือนกับหุ่นยนต์ราวกับว่ากำลังคิดว่าเขากินเมล็ดแตงโมไปเท่าไหร่แล้ว จากนั้นก็เบิกตาโพลงเมล็ดแตงโมที่เพิ่งเข้าปากไปเมล็ดหนึ่งถูกเขาเอาออกมา“วางใจเถอะ! ยิ่งกินเมล็ดแตงโมเยอะ เงินเดือนก็ยิ่งสูง พวกเจ้าวางใจกินให้ตายไปเลย”เ
