สียงของหลานเยาเยาดังมาจากทางด้านหลังกะทันหันจื่อซีโดนขู่จนตกใจ สันหลังตรงขึ้นมาทันที หน้าผากมีเหงื่อละเอียดๆผุดขึ้นมาอย่าคิดว่าปกติแล้วคุณหนูมีท่าทีที่เข้าหาง่ายหากทำให้นางโมโหแล้ว เวลาตายก็ไม่รู้ว่าตายเช่นไร?ได้ยินดังนั้น!295
จื่อเฟิงกลับไปแทะเมล็ดแตงโมอีกครั้ง แต่จื่อซีไม่ได้ผ่านไปได้ด้วยดีเช่นนั้นพูดกล่าวหาคุณหนูไปในทางไม่ดีตอนลับหลัง แถมยังโดนจับได้คาหนังคาเขา จบกัน เขาต้องโดนทำโทษเป็นแน่แล้วเป็นไปดังคาด!หลานเยาเยาที่กลับมานั่งลงอีกครั้ง เหลือบมองเขาด้วยแววตาที่เย็นชา จากนั้นก็โยนเมล็ดแตงโมให้เขาถุงหนึ่ง พูดด้วยนํ้าเสียงเย็นชาว่า :“คืนนี้ต้องกินเมล็ดแตงโมถุงนี้ให้หมด ไม่เช่นนั้น เมล็ดแตงโมถุงนี้มีเท่าไหร่ เจ้าก็ต้องชดใช้ไก่ย่างให้ข้าเท่านั้น”นี่คือการลงโทษ?จื่อซีไม่สามารถเชื่อหูของตัวเองได้เลยแม้แต่น้อย“ทำไม ไม่ยอมรับ?” นางได้เหลือบมองเขาอีกครั้ง“ยอมรับ ยอมรับแน่นอนของรับ คุณหนู ท่านช่างใจกว้างมากขอรับ”จื่อซีทราบซึ้งจนบรรยายเป็นคำพูดไม่ออก จากนั้นก็แทะเมล็ดแตงโมอย่างเต็มที่แต่ว่า!กินไปเรื่อยๆ เขาปากเปราะ อดไม่ได้ที่จะถามไปประโยคหนึ่ง : “คุณหนู ไม่ใช่ว่าท่านไปพักผ่อนแล้วหรือ? ทำไมถึงได้กลับมาอีกขอรับ?”“เจ้าไม่พอใจ? หืม?”เมื่อพูดถึงนี่ หลานเยาเยาก็ปวดหัวขึ้นมา296
ห้องของนางสามารถกล่าวได้ว่าแย่จนทนดูไม่ได้ กำแพงทางด้านหลังก็โดนยิงพรุนจนเหมือนรังแตน และหน้าต่างด้านหน้ากลายเป็นแม่นบ
