่อยู่บนใบหน้า ความรู้สึกที่คุ้นเคยผุดขึ้นมาโดยธรรมชาตินางเป็นใครกันแน่……“ไม่ต้องเลื่อมใสในตัวพี่ชาย พี่ชายเป็นเพียงแค่ตำนาน”เสียงเบาๆออกมาจากปากของหลานเยาเยา ไม่แสดงออกถึงความรู้สึกแม้แต่น้อยเมื่อสักครู่เกือบควบคุมตัวเองที่คิดอยากจะฆ่าเขาไม่ได้ เดิมทีมีดสั้นด้ามนั้นพุ่งตรงไปที่หน้าอกของเขา แต่สุดท้ายสติก็มาควบคุมความรู้สึกเขาไม่สามารถตายได้……อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังตายไม่ได้……284
คิดอยากจะกำจัดราชครูใหญ่และอำนาจของราชครูใหญ่ เย่แจ๋หยิ่งจำเป็นจะต้องมีบทบาทที่สำคัญดังเช่นเมื่อสามปีก่อนนางต้องใช้วิธีของผู้นั้นเพื่อตอบแทนคนผู้นั้นเย่แจ๋หยิ่งเพียงจ้องมองนาง สายตาเย็นชา ไม่พูดอะไรสักคำหลานเยาเยายกมุมปากขึ้น!“เมื่อสักครู่คนผู้นั้นจะฆ่าเจ้า ดังนั้นเจ้าติดค้างข้าไว้หนึ่งชีวิต แต่ว่า พี่สาวใจกว้างไม่ต้องให้เจ้าชดใช้”นางดึงมีดสั้นกลับมา เสียงนักฆ่าล้มตายดังมาจากข้างนอกดังนั้น!นางจึงถอยหลังมาสองสามก้าวมองไปดูรอยเลือดที่มุมปากของเย่แจ๋หยิ่ง จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป“เอี๊ยด……”ประตูห้องเปิดแล้ว หลานเยาเยายกเท้าจะเดินออกไปแต่ว่า!ท่อนแขนกลับโดนมือที่ใหญ่เรียวยาวข้างหนึ่งดึงไว้ แล้วลากนางเข้าไปในห้อง“ผึบ” เสียงหนึ่ง ประตูห้องปิดลงหลานเยาเยาโดนเย่แจ๋หยิ่งดันเข้าไปกับกำแพง และถูกรวบมือทั้งสองข้างไว้285
นี่ทำให้นางรู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย!“เจ้าจะทำอะไร?” นางพูดด้วยนํ้าเสียงโทสะและเย่แจ๋หยิ่งก็มองดูที่ด
