วงตาของนางอย่างนั้น จ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับว่าจ้องมองดอกไม้อยู่“ดวงตาของเจ้า……”ได้ยินดังนั้น!หลานเยาเยาใจเต้นดวงตา?แย่แล้ว แม้ว่าหน้าตาภายนอกจะเปลี่ยนไป แต่ดวงตายังไงก็เปลี่ยนไปไม่ได้หรือว่าเขาจำนางได้?ไม่ ไม่เหมือน!และเป็นไปไม่ได้ เขาจะจำคนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องไม่มีความสำคัญกับเขาได้เช่นไร?เห็นเขาเช่นนี้ คือเต็มไปด้วยความสงสัย ดังนั้นเดิมทีเขาจำนางได้ ทว่าหลานเยาเยาเปลี่ยนไปมองเขาอย่างเฉยชา มุมปากยกขึ้นแสยะยิ้ม“ดวงตา? ดวงตาน่ามองแน่นอน ไม่เพียงแค่ดวงตาที่น่ามอง ใบหน้าก็สวยงามเป็นที่สุด รูปร่างก็ดีเป็นสองเท่าทำไม? เจ้าเห็นแล้วมีความต้องการหรือ? จะบอกเจ้า เป็นไปไม่ได้ เลิกคิดว่าเจ้าจะใช้กำลังบังคับข้าไม่เช่นนั้น พวกเรามาเปลี่ยนกัน ให้ข้าเป็นผู้ใช้กำลังบังคับเจ้าเป็นเช่นไร?”286
“……”เย่แจ๋หยิ่งอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วต้องเป็นความเข้าใจผิดแน่ๆ ผู้หญิงตรงหน้าผู้นี้วาจาท่าทางช่างไม่เรียบร้อย เขาจะไปรู้จักได้เช่นไร?ดังนั้น!เขาจึงปล่อยนาง และเคลื่อนสายตาไปทางอื่น“เชอะ!”หลานเยาเยาแสดงความไม่พอใจออกมาเบาๆ ผิวปาก หมุนตัวอย่างผ่าเผย เปิดประตูห้องอีกครั้ง เดินไปทางชั้นสองเมื่อถึงชั้นสอง เสียงผิวปากก็หยุดลง นางหยุดยืนอยู่ตรงนั้นเฉยๆ กำมีดสั้นในมือแน่นขึ้นเรื่อยๆราวกับว่าจะกำมันเข้าไปในเลือดเนื้อก็ไม่ปาน……ทันใดนั้น!สายตาเคร่งขรึมขึ้นมาทันใด ปักมีดสั้นเข้าไปที่ราวจับตรงทางเดินชั้นสองด้วยโทสะ จากนั้
