ยู่ข้างโต๊ะที่เต็มไปด้วยผลไม่และขนมไม่พูดมาก ก็เริ่มลงมือแล้ว277
“ไอ่โหย่ว! ข้าจุกแทบตายแล้ว”มือข้างหนึ่งของหลานเยาเยาลูบไปที่ท้อง มือหนึ่งยังจะหยิบเอาขนมยัดใส่เข้าไปในปากอย่างนับไม่ถ้วนกินไปกินไป นางก็หยุดชะงักการกระทำนั้นทันที ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยวินาทีถัดมานางคว้าเอาผลไม้และขนมบนโต๊ะเข้ามาไว้ในอ้อมกอด จากนั้นก็หมอบลงด้วยความเร็วราวสายฟ้า“สวบ……”“สวบ……”“สวบ……”“……”ลูกธนูที่แหลมคมพวยพุ่งเข้ามาดั่งห่าฝน ที่หน้าต่างปรากฏเป็นรูขึ้นมานับไม่ถ้วนในพริบตาให้ตายสิ!การลอบสังหารครานี้ ไม่ทันได้ป้องกันตัวเลยจริงๆโชคดีที่ขนมและผลไม้ไม่ได้หกไปเพียงแค่ กินจนจุกมากไป นางไม่อยากใช้วิทยายุทธด้วยเหตุนี้!278
หลานเยาเยาปกป้องอาหารในอ้อมกอดอย่างระมัดระวัง ค่อยๆมาด้านหลังหน้าต่าง ค่อยๆเปิดร่องที่แตกดูด้านหลังโรงเตี๊ยมเป็นทุ่งหญ้า ทั้งยังเงียบสงบมากดังนั้น ก็รีบกระโดดจากหน้าต่างลงไปหลังจากที่กระโดดไปแล้ว นางก็เพิ่งรู้ตัว ห้องของนางอยู่ตั้งชั้นสองโชคดีที่นางมีความสามารถที่คล่องแคล่วแข็งแรง มีไหวพริบว่องไว ทั้งยังมีวิชาตัวเบา จึงทำให้นางลงมาถึงพื้นอย่างปลอดภัยใช่!สามปีก่อน หลังจากที่ออกมาจากหุบเขาจิ้น นางก็พบว่าตัวเองมีกำลังภายในแล้วแต่ว่ากำลังภายในมาจากไหนนั้น นางไม่ได้รู้ถึงต้นตอเลยอีกทั้งกำลังภายในของนางนั้นไม่ใช่ว่าคนปกติธรรมดาจะเทียบได้แต่ว่า!เมื่อลงถึงพื้นเพิ่งจะเดินได้ไม่กี่ก้าว นางก็เห็นหัวคนเรียงราย
