อยู่เป็นแถว โผล่ออกมาหญ้าที่สูงขึ้นมาประมาณครึ่งหนึ่งของคน จากนั้นก็เห็นว่าในมือของพวกเขาทั้งหมดถือคันธนูไว้อยู่ยังเล็งมาที่นางอีกด้วย และไม่พูดอะไรมากก็ยิงเข้ามา……โอ้พระเจ้า!นี่คือนักฆ่าที่ลอบสังหาร หรือว่าเป็นกองทหารที่มาโจมตีเมืองนะ? ขนาดหลังหน้าต่างก็ยังไม่เว้น279
นับว่าพวกเจ้าโหดเหี้ยมข้าพุงป่องอยู่ ไม่อยากหาเรื่องกับพวกเจ้าดังนั้น นางจึงรีบกระโดดเข้าไปตรงห้องชั้นที่หนึ่ง จากนั้นก็มีลูกธนูนับไม่ถ้วนยิงข้ามผ่านบนหัวไปในพริบตาแต่ในไม่ช้า ฝนธนูก็หยุดลง หลังหน้าต่างด้านนอกมีเสียงฆ่าฟันกันดังมาหลานเยาเยารู้ เป็นจื่อเฟิงพวกเขาลงมือแล้ว“หู้ว……”นางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ กลับไม่ได้ตั้งใจพ่นองุ่นออกมาจากปากเม็ดหนึ่งเอ่อ……โชคดีที่ไม่มีคนเห็น ไม่งั้นก็จะน่าอายมากนางมองดูไปยังขนมและผลไม้ที่ตกกระจายที่พื้นด้วยสีหน้าที่เสียดาย ที่โดนทิ้งก็โดนทิ้งไป ที่คลุกดินก็คลุกดินไปน่าเสียดาย!น่าเสียดายเป็นอย่างมากขณะที่กำลังคิดจะเก็บผลไม้ที่ยังไม่เสียหายขึ้นมานั้น นางก็รู้สึกถึงความไม่ปกติขึ้นมาทันทีไม่ถูก!ที่แห่งนี้ยังมีคนอื่นอีก280
ดังนั้น นางจึงรีบเงยหน้าขึ้นทันที สบตาเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่ดูลึกลับราวกับวังวนเข้าพอดี“……” ยัง ยังมีคนอยู่จริงๆและยังเป็นคนที่นางไม่อยากเจอมากที่สุด……“แฮ่มแฮ่ม” หลานเยาเยากระแอมเบาๆหนึ่งที แล้วก็มองดูเยาแจ๋หยิ่งที่ความจริงแล้วไม่ควรปรากฏตัวอยู่ที่นี่อยู่เช่นนี้อดไม่ได้ที่
