ล้วก็ห้ามไม่ให้คนอื่นเข้ามาอยู่เด็ดขาดคิดทบทวนครั้งแล้วครั้งเล่า เถ้าแก่ก็ยังคงส่ายหัวแต่!269
เหมือนว่าชายวัยกลางคนจะเห็นถึงความลังเลของเถ้าแก่ ก็รีบเอาเหรียญเงินก้อนหนึ่งยัดใส่มือเถ้าแก่“พวกข้าอยู่แค่ในห้องเก็บฟืน ข้าเพียงแค่อยากให้ภรรยามีที่หลบฝน ขอร้องเถ้าแก่ให้ความสะดวกด้วย พวกข้ารับรองว่าจะไม่ว่าเพ่นพ่าน ไม่เช่นนั้นลูกค้าคนพิเศษจะเห็นเอา”“ไม่ได้ไม่ได้ ไม่ได้จริงๆ”ครั้งนี้แม้ว่าเถ้าแก่จะบอกว่าไม่ได้ แต่มือได้รับก้อนเหรียญเงินนั้นมาแล้วด้วยเหตุนี้!ชายวัยกลางคนก็เข้าใจได้ทันที ก็ยัดเหรียญเงินอีกหนึ่งก้อนให้ เถ้าแก่จึงได้โล่งใจ“งั้น……ได้ได้ได้ พวกท่านอยู่ห้องเก็บฟืน จำไว้ว่าหลังจากที่เข้าไปแล้วก็ห้ามออกมาอีก เพื่อเลี่ยงการรบกวนลูกค้าคนพิเศษ”“แน่นอนแน่นอน ขอบใจเจ้าของเจ้ามาก!”เถ้าแก่ชั่งนํ้าหนักเหรียญเงินด้วยมือเปล่า พูดกับพนักงานด้วยเสียงเบาๆให้นำพวกเขาไปห้องเก็บฟืน ชายวัยกลางคนพยุงภรรยาที่ตั้งท้องของเขาเดินตามหลังพนักงานร้าน“ช้าก่อน!”เสียงที่ดังทะลุออกมาจากทางด้านหลังทำให้ฝีเท้าของทุกคนชะงักลง จากนั้นก็หันหลังกลับไปอย่างต่างคนต่างความคิดจื่อเฟิงที่ยืนอยู่ตรงบันไดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก มองดูพวกเขาครู่หนึ่ง270
เถ้าแก่ที่ยังไม่ทันได้เดินจากไปก็เริ่มรู้สึกใจสั่น รีบยิ้มรับ“นายท่านท่านนี้ พวกเขาทั้งสองคนเป็นญาติที่บ้านข้า เดินทางมาอยู่กับข้า พวกเขานอนแค่เพียงที่ห้องเก็บฟืน ไม่รบกวนกา
