สวรรค์โดนหานแสก่อกวนทุกวัน ไม่ต้องพูดถึงที่นางนอนไม่พออย่างหนัก แถมยังมีขอบตาดำเป็นแพนด้าทุกวันตอนนี้นางสามารถนอนในขณะนั่งได้นางง่ายหรือไง?ไม่มีทางอื่น นางทำได้เพียงยกมือสองข้างประกบกันขอความเมตตา : “เจ้าของเรือ ได้โปรดปล่อยเถอะ”ได้ยินดังนั้น!ดวงตารูปดอกท้อที่ทรงเสน่ห์ของหานแสก็ค่อยๆเปิดขึ้น เหมือนกับว่ากำลังพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง“ปล่อยเจ้าไปก็ได้ เจ้าอธิบายมาก่อน ทำไมเจ้าจึงไม่มีผลข้างเคียง?”หานแสนั่งลงบนเก้าอี้ ยกถ้วยนํ้าชาแล้วค่อยๆจิบ คิดจะพูดคุยอีกกันอีกยาวๆ“ข้าจะรู้ได้เช่นไร? อาจจะเป็นเพราะข้าเป็นคนดี!”ขณะพูดดวงตาของนางก็กะพริบเล็กน้อย นึกถึงฝันร้ายที่เพิ่งฝันเมื่อสักครู่อีกครั้งบางที ฝันร้ายที่ตามนางอยู่ทุกคืนอาจจะเป็นผลข้างเคียงก็เป็นได้!“หึ!”233
หลานเยาเยากำลังพูดว่าเขาเป็นคนไม่ดีอยู่กลายๆ คิดว่าเขาไม่รู้หรือ?หานแสไม่พอใจขึ้นมาชั่วขณะหนึ่งจากนั้นก็ทำหน้าบึ้ง หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากหน้าอกแกว่งไปมา“ข้าหาเบาะแสของราชครูใหญ่เจอแล้ว” ขณะที่พูดคำนี้ นํ้าเสียงของเขาก็ไม่ได้ฟังดูเจ้าเล่ห์อีก แต่เป็นความเยือกเย็นที่แทงทะลุถึงกระดูกเมื่อคำพูดนี้หลุดออกไป!หลานเยาเยาหรี่ตาลงสืบมาตั้งนาน ในที่สุดก็รู้เบาะแสของราชครูใหญ่แล้วดังนั้น นางแม้แต่รองเท้าก็ไม่ได้ใส่ ก็ลงจากเตียง “ตึ่งตึ่งตึ่ง” วิ่งมาข้างๆหานแสยืดคอไปดูเนื้อหาบนกระดาษพอกำลังจะได้เห็น ก็ถูกหานแสเก็บเข้าไปไว้ที่หน้าอกหลานเยาเยาก
