มองดูแขนที่โดนหลานเยาเยากัด บนนั้นปรากฏรอยฟันลึกๆสองแถวกะพริบตาเล็กน้อย จากนั้นก็มองที่นาง“เจ้ากล้าล่วงเกินแม้กระทั่งแขนของข้า ไม่งั้น……เจ้าก็รับตำแหน่งฮูหยินเจ้าของเรือด้วยเลยสิ!”คำพูดนี้ทำให้หลานเยาเยาอ้าปากกว้างได้สำเร็จนางถามอย่างไม่เชื่อว่า :“เจ้าของเรือ คงไม่ใช่เพราะท่านเจอข้าถึงได้รู้จักคน ทั้งกล้าหาญมีไหวพริบ ทั้งยังมีวิชาการรักษาที่เป็นเลิศ คิดจะใส่ร้ายข้า ยกเรือแห่งความสิ้นหวังให้ข้าหรอกนะ?”หากเป็นเช่นนี้ นางจะเต็มใจเป็นอย่างมากในความคิดของนางฮูหยินเจ้าของเรือและเจ้าของเรือไม่มีอะไรต่างกันดังนั้น ในเวลานี้แววตาของนางเปล่งประกายวิววับ“เจ้ายังจะกล้าพูดอีก!” หานแสกุมขมับหากเรือแห่งความสิ้นหวังตกอยู่ในมือของหลานเยาเยา คาดว่าไม่เกินสามปีก็โดนนางกินจนถึงขั้นอับจนเป็นแน่“ไม่ได้เป็นไปตามความหมายที่ข้าเข้าใจหรอกหรือ?”239
“เจ้าคิดเช่นไรล่ะ?”เห็นสีหน้าที่น่ากลัวของหานแส หลานเยาเยารีบหยุดพูดทันทีไม่ใช่ก็ไม่ใช่สิ!จะเปลี่ยนสีหน้าทำไม?เงียบไปสักพักหานแสกวาดตามองนางแวบหนึ่ง ก็หยิบเอากระดาษที่อยู่ตรงหน้าอกออกมาแล้วโยนไปตรงหน้านาง“ดูเถอะ! พวกเราจำเป็นต้องไปเมืองหลวงของประเทศก่วงส้ากันแล้ว”หลานเยาเยาอยากเห็นเนื้อหาบนกระดาษนั้นมานานแล้ว เมื่อหานแสเอาออกมานางก็ไม่รอช้าที่จะอ่านทันทียิ่งดูสีหน้านางก็ยิ่งเย็นชาขึ้นเรื่อยๆในที่สุดก็พบเบาะแสที่อยู่ราชครูใหญ่แห่งราชวงศ์เก่าสักที……ที่แท้ หลังจากที่
