อร่อย!สำหรับอารมณ์ไม่คงที่ของหานแส นางคุ้นชินไปนานแล้วต่อจากนั้น ทั้งสองคนก็ตั้งใจเดินหมากทุกครั้งที่หลานเยาเยากำลังตั้งใจคิดว่าควรเดินหมากยังไง นั่นเป็นเวลาที่สิ้นเปลืองขนมมากที่สุดมือหนึ่งของนางถือขนมไว้ อีกมือถือหมากไว้ ในปากที่มีขนมก็ยังจะเรียกสั่งของกิน ในสมองก็ไตร่ตรองอย่างรวดเร็วว่าจะวางหมากอย่างไรแล้วก็ไม่รู้ว่าเดินหมากไปกี่รอบแล้ว237
รอบนี้ ในขณะที่กำลังจะตัดสินแพ้ชนะ หลานเยาเยาตัดสินใจกัดขนมหนึ่งคำเพื่อเพิ่มพลังใครจะรู้ กัดลงไปหนึ่งคำ……“อ้า……”ให้ตายสิ!ขนมอะไรแข็งชะมัด?หยิบออกมาดู หลานเยาเยาอยากจะบ้าตายทันที บ้าเอ้ย กัดโดนหมากรุกอีกแล้วและต่อหน้าหานแส กลับยิ้มเขินๆขึ้นมาเล็กน้อยเขาชอบท่าทางที่หลานเยาเยาดูเซ่อซ่า ยิ่งชอบที่นางเอาหมากรุกมากินแทนขนมน่ารักจนทำให้คนต้องหัวเราะ“ยังหัวเราะ ยังหัวเราะอีกข้าจะกินท่านซะ”“ได้ ให้เจ้ากิน!”หานแสโยนหมากทิ้ง จากนั้นยื่นมือให้หลานเยาเยากัด หลานเยาเยาไม่เกรงใจคว้ามือเขาแล้วเอามาที่ปากทันที จากนั้นก็ออกแรงกัดเห็นหานแสขมวดคิ้ว จึงได้ปล่อยอ่อนหัด คิดว่านางไม่กล้าหรือไง?“เหอะ เจ้ากลับไม่รู้จักอาย ไม่รู้หรอกหรือไงชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน?“เป็นท่านที่ให้ข้ากัด ตอนนี้กลับบอกว่าชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน จะสร้างเรื่องหรือไง?”238
รูปลักษณ์ผิวพรรณเขาดูดีขนาดนี้ แม้แต่ผู้หญิงก็อิจฉาเสน่ห์ที่ร้ายกาจนี้อีกทั้ง!แรกเริ่มเดิมทีนางก็ไม่ได้มองเขาเป็นผู้ชายหานแส
