คํ่าที่นี่?”ได้ยินดังนั้น!ชายชุดเขียวท่าทางดีใจเหมือนได้รับการอภัยโทษ ปลีกตัวออกไปในพริบตาเดียวแอบดีใจ โชคดีที่มีหลานเยาเยาอยู่เจ้าของเรือจึงไม่ต้องให้พวกเขาคอยผลัดกันมาอยู่เป็นเพื่อน ไม่เช่นนั้น เขาจะต้องอดนอนอีกแน่ไม่ได้ ต้องรีบไปนอนชดเชย……ซาหมั่นเฉิงที่สะลึมสะลือง่วงนอน หาวอยู่ตลอดเวลา หลังจากที่ได้ยินคำที่เจ้าของเรือพูดก็ตื่นขึ้นทันที จากนั้นก็มองหลานเยาเยาด้วยความเห็นใจ ยิ้มเล็กน้อย แล้วเดินจากไปกลับเป็นป่ายเม่ยเซิง ที่มีสีหน้าอาลัยอาวรณ์ตอนนี้อยู่ในทะเล ไม่มีลูกค้าขึ้นเรือ ทั้งวันเขาจึงไม่มีเรื่องให้ทำหลังจากที่หลานเยาเยามา โลกของเขาก็กลับมามีสีสันอีกครั้ง ราวกับว่าเพียงหลานเยาเยามองเขาแวบหนึ่ง เขาก็สามารถดีใจจนนอนไม่หลับไปหลายคืนแต่ว่า……236
หลานเยาเยาของเขาโดนเจ้าของเรือยึดไปแล้วกลางวันกลางคืนก็ไม่ยอมปล่อย โอ้ดวงใจของเขา! แทบจะสลายแล้วในที่สุดวันนี้ก็ได้เจอนางแล้ว เจ้าของเรือยังเห็นว่าพวกเขาขวางหูขวางตาอีกฮือฮือฮือ……“เยาเยา เจ้าต้องอยู่ดีดีนะ! อย่าเหนื่อยเกินไป”เมื่อเห็นสายตาที่แสดงความรู้สึกรักของป่ายเม่ยเซิงหานแสหรี่ตาลง พูดคำหนึ่งคำออกมาอย่างเยือกเย็นทันที : “ไป!”ในใจป่ายเม่ยเซิงรู้สึกผิดหวัง นึกว่าเจ้าของเรือรำคาญที่เขาเอะอะ จึงรีบจ้องมองไปที่ขอบตาดำๆ ถอยหลังไปสามก้าวด้วยความอาวรณ์แล้วออกจากห้องไปหลานเยาเยาที่อยู่ในระหว่างที่พวกเขาคุยกัน ก็หยิบขนมกินเรื่อยๆไปหลายชิ้นอืม
